KALANJIYAM - International Journal of Tamil Studies
KALANJIYAM – An International Journal of Tamil Studies is a quarterly bilingual publication in Tamil and English that seeks to enhance the knowledge and appreciation of Tamil literature and culture among scholars, students, and the general public through its rigorous, high-quality articles. The editorial team and contributors of KALANJIYAM consist of renowned experts in Tamil studies from around the globe, who contribute their expertise and insights to the journal. Each issue includes a variety of essays exploring different dimensions of Tamil literature, such as poetry, drama, fiction, and non-fiction, along with folklore and translation analysis. Additionally, KALANJIYAM features comprehensive book reviews that offer critical evaluations of recent academic works. This journal serves as an essential resource for anyone intrigued by Tamil literature and culture, enjoying widespread readership and citation among scholars and researchers. The significant contributions it makes to Tamil studies have led to several awards and honors. In addition to its printed version, KALANJIYAM is also available online, making its rich academic content easily accessible. With its dedication to scholarly rigor, thoughtful analysis, and promotion of Tamil literature and culture, KALANJIYAM is a must-read publication for anyone passionate about the vibrant heritage of Tamil Nadu.
Department of Library, Nallamuthu Gounder Mahalingam College, Pollachi
Our journal adopts CC BY License Creative Commons Attribution 4.0 International License http://Creativecommons.org//license/by/4.0/ . It allows using, reusing, distributing and reproducing of the original work with proper citation.
அகத்துறை மரபில் தேவாரத்தில் தோழி கூற்று: சைவ சித்தாந்தப் பேரின்பக் காதலும் ஆசாரியக் குறியீடும்
In the history of Tamil literature, the Bhakti movement was not merely a religious revival; it was a literary revolution that elevated the Agapporul (interior/love) traditions of the Sangam era to a divine dimension. This article extensively examines the Agapporul tradition known as the 'Thozhi Kootru' (Confidante's Utterance) occurring in the Thevaram hymns, which hold a primary place in the Saiva Thirumurais. The article explains, with a philosophical background, how the character of the Thozhi (confidante), who acted as a shield for the lovers' clandestine and marital love in Sangam literature, transforms into a symbol of the 'Acharya' or 'Guru' who guides the soul toward God in Thevaram. Specifically, it logically discusses how the confidante announces to the world the mental changes, physical emaciation, and the journey toward God of the heroine (the soul) in the hymns of Thirugnanasambandar and Thirunavukkarasar. The article proves that the Agapporul tradition is utilized as a tool to explain the three realities of Saiva Siddhanta: Pati (God), Pasu (Soul), and Pasam (Bondage). Furthermore, this study concludes by comparing the subtle differences and similarities between the Sangam-era confidante and the Bhakti-literature confidante through tables. தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் பக்தி இயக்கம் என்பது வெறும் சமய எழுச்சி மட்டுமல்ல; அது சங்க காலத்தின் அகப்பொருள் மரபுகளைத் தெய்வீகப் பரிமாணத்திற்கு உயர்த்திய ஒரு கலைப் புரட்சியாகும். இக்கட்டுரை, சைவத் திருமுறைகளில் முதன்மையான இடத்தைப் பெற்றுள்ள தேவாரப் பாடல்களில் பயின்று வரும் 'தோழி கூற்று' (Confidante's Utterance) என்னும் அகத்துறை மரபை விரிவாக ஆராய்கிறது. சங்க இலக்கியத்தில் காதலர்களின் களவிற்கும் கற்பிற்கும் அரணாக விளங்கிய தோழி கதாபாத்திரம், தேவாரத்தில் ஆன்மாவை இறைவனிடம் ஆற்றுப்படுத்தும் 'ஆசாரியர்' அல்லது 'குருவின்' குறியீடாக எவ்வாறு மாற்றம் பெறுகிறது என்பதை இக்கட்டுரை மெய்யியல் பின்புலத்துடன் விளக்குகிறது. குறிப்பாக, திருஞானசம்பந்தர் மற்றும் திருநாவுக்கரசர் ஆகியோரின் பாடல்களில் தலைவியின் (ஆன்மாவின்) மனமாற்றங்கள், உடல் மெலிவு மற்றும் இறைவனை நோக்கிய அவளது பயணத்தைத் தோழி எவ்வாறு உலகிற்கு அறிவிக்கிறாள் என்பது தர்க்கரீதியாக விவாதிக்கப்படுகிறது. சைவ சித்தாந்தத்தின் பதி, பசு, பாசம் என்னும் முப்பொருள் உண்மைகளை விளக்கும் கருவியாக அகப்பொருள் மரபு கையாளுவதை இக்கட்டுரை மெய்ப்பிக்கிறது. மேலும், சங்க காலத் தோழிக்கும் பக்தி இலக்கியத் தோழிக்கும் இடையிலான நுட்பமான வேறுபாடுகள் மற்றும் ஒற்றுமைகளை அட்டவணைகள் மூலம் ஒப்பிட்டு, இவ்வாய்வு நிறைவு பெறுகிறது.
Copyright (c) 2026 https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
This research article extensively examines the Eight Heroic Deeds (Attaveera செயல்கள்) of Lord Shiva, the central figure of Saivism, and the Attaveerattanam temples revered as the sites where these events occurred, through historical, literary, and philosophical lenses. This paper establishes that the eight heroic acts performed by Lord Shiva are not merely acts of destruction; rather, they are manifestations of 'Marakkarunai' (Stern Grace/Valorous Compassion) intended to remove the three impurities (Mummalam: Ego, Karma, and Illusion) of souls and purify the spirit. The article deeply analyzes how these deeds are depicted in the hymns of the three primary Devaram saints and how they relate to the Saiva Siddhanta doctrine of 'Pati-Pasu-Pasam' (The Three Realities). Furthermore, historical data obtained through the architectural excellence of these temples, bronze icons, and epigraphical evidence are tabulated and explained. இவ்வாய்வுக் கட்டுரையானது சைவ சமயத்தின் மையக்கருவான சிவபெருமானின் அட்டவீரச் செயல்களையும், அவை நிகழ்ந்ததாகப் போற்றப்படும் அட்டவீரட்டானத் தலங்களையும் வரலாற்று, இலக்கிய மற்றும் மெய்யியல் ரீதியாக விரிவாக ஆராய்கிறது. சிவபெருமான் மேற்கொண்ட எட்டு வீரச் செயல்கள் வெறும் அழிவுச் செயல்கள் அல்ல; அவை உயிர்களின் மும்மலங்களை (ஆணவம், கன்மம், மாயை) நீக்கி, ஆன்மாவைத் தூய்மைப்படுத்தும் 'மறக்கருணை'யின் வெளிப்பாடுகள் என்பதை இக்கட்டுரை நிறுவுகிறது. தேவார மூவர் முதலிகளின் பாடல்களில் இச்செயல்கள் எவ்வாறு சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன என்பதையும், சைவ சித்தாந்தத்தின் 'பதி-பசு-பாசம்' எனும் முப்பொருள் உண்மைகளுடன் இவை எவ்வாறு தொடர்பு கொள்கின்றன என்பதையும் கட்டுரை ஆழமாகப் பகுப்பாய்வு செய்கிறது. மேலும், இத்தலங்களின் கட்டடக்கலைச் சிறப்புகள், செப்புத் திருமேனிகள் மற்றும் கல்வெட்டு ஆதாரங்கள் வழியாகக் கிடைக்கும் வரலாற்றுத் தரவுகள் அட்டவணைப்படுத்தப்பட்டு விளக்கப்பட்டுள்ளன.
Samhara Murthangal (Destructive Manifestations)
சைவ சித்தாந்தப் பின்னணியில் திருவருள் நெறி
In the history of Tamil devotional literature, the Thiruvasagam, which stands as the eighth Thirumurai (sacred volume), serves as a map for the spiritual journey to attain God's Divine Grace (Thiruvarul). This work, bestowed by Manikkavasagar, revered as Vathavur Adigal, subtly explains the relationships between the three fundamental truths of Saiva Siddhanta: Pati (God), Pasu (Soul), and Pasam (Bondage). This article investigates how God's 'Divine Grace' is essential to remove the three impurities (Mummalam)—Anavam (ego), Kanmam (karma), and Maya (illusion)—that bind souls, and to attain the life of supreme bliss. Specifically, it analyzes how the women's games featured in Thiruvasagam act as media to convey profound philosophical concepts to ordinary people. Furthermore, with the aid of scriptural texts (Sastras) such as Thiruvarutpayan and Sivagnana Siddhiyar, the nature and power of Divine Grace are explained in detail. This article establishes that Thiruvasagam is not merely a devotional text but stands as a complete guide to life from psychological, scientific, and philosophical perspectives. தமிழ் பக்தி இலக்கிய வரலாற்றில் எட்டாம் திருமுறையாகத் திகழும் திருவாசகம், இறைவனது திருவருளைப் பெறுவதற்கான ஆன்மீகப் பயணத்தின் வரைபடமாகத் திகழ்கிறது. வாதவூர் அடிகளார் என்று போற்றப்படும் மாணிக்கவாசகர் அருளிய இந்நூல், சைவ சித்தாந்தத்தின் முப்பொருள் உண்மைகளான பதி, பசு, பாசம் ஆகியவற்றின் உறவுமுறைகளை நுட்பமாக விளக்குகிறது. உயிர்களைப் பிணித்துள்ள ஆணவம், கன்மம், மாயை ஆகிய மும்மலங்களை நீக்கி, பேரின்பப் பெருவாழ்வை அடைவதற்கு இறைவனின் 'திருவருள்' எவ்வாறு இன்றியமையாதது என்பதை இக்கட்டுரை ஆராய்கிறது. குறிப்பாக, திருவாசகத்தில் இடம்பெற்றுள்ள மகளிர் விளையாட்டுகள் எவ்வாறு ஆழ்ந்த தத்துவக் கருத்துக்களை எளிய மக்களிடம் கொண்டு சேர்க்கும் ஊடகங்களாகச் செயல்படுகின்றன என்பது பகுப்பாய்வு செய்யப்படுகிறது. மேலும், திருவருட்பயன், சிவஞான சித்தியார் போன்ற சாத்திர நூல்களின் துணையோடு திருவருளின் இயல்பும் ஆற்றலும் விரிவாக விளக்கப்படுகின்றன. இக்கட்டுரை, திருவாசகம் ஒரு பக்திப் பனுவலாக மட்டுமல்லாமல், உளவியல், அறிவியல் மற்றும் மெய்யியல் நோக்கில் ஒரு முழுமையான வாழ்வியல் வழிகாட்டியாகத் திகழ்வதை நிறுவுகிறது.
சம்பந்தர் தேவாரத்தில் அகப்பொருள் மரபுகளும் தலைவியின் மன உணர்வுகளும்
In the history of Tamil literature, the 7th century CE is considered a period of great religious and literary renaissance. The Bhakti movement that emerged during this time transformed the Agapporul (interior/love) traditions of Sangam literature onto a new spiritual plane. Specifically, Thirugnanasambandar, in his Thevaram hymns, metaphorically portrayed God as the Lover (Hero) and the soul as the Beloved (Heroine), expressing supreme love through the 'Nayaka-Nayaki Bhava' (Lover-Beloved concept). This article analyzes in detail how the emotions of the heroine in Sambandar's songs are expressed in harmony with nature and Saiva Siddhanta philosophies. It analyzes stages such as the heroine’s astonishment upon seeing the divine Lover arriving to seek alms, her suffering due to separation, and her complaining to her confidante. Furthermore, the article presents a detailed study on how the Ithinai Uriporul (the core subject matter of the five landscapes) formulated by Tolkappiyar underwent a spiritual evolution in Bhakti literature, and the role of these songs in social change. தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் கி.பி. ஏழாம் நூற்றாண்டு என்பது ஒரு மாபெரும் சமய மற்றும் இலக்கிய மறுமலர்ச்சிக் காலமாகக் கருதப்படுகிறது. இக்காலத்தில் தோன்றிய பக்தி இயக்கம், சங்க இலக்கியத்தின் அகப்பொருள் மரபுகளை ஒரு புதிய ஆன்மீகத் தளத்திற்கு மாற்றியது. குறிப்பாகத் திருஞானசம்பந்தர், தனது தேவாரப் பாடல்களில் இறைவனைத் தலைவனாகவும், ஆன்மாவைத் தலைவியாகவும் உருவகித்து, 'நாயக-நாயகி பாவ'த்தின் மூலம் பேரின்பக் காதலை வெளிப்படுத்தியுள்ளார். இக்கட்டுரையானது சம்பந்தர் பாடல்களில் தலைவியின் மன உணர்வுகள் எவ்வாறு இயற்கையோடும், சைவ சித்தாந்தத் தத்துவங்களோடும் இணைந்து வெளிப்படுகின்றன என்பதை விரிவாக ஆராய்கிறது. பலிதேர்ந்து வரும் தலைவனின் கோலத்தைக் கண்டு வியக்கும் தலைவி, பிரிவால் வருந்துதல், தோழியிடம் முறையிடுதல் போன்ற நிலைகள் இங்கு பகுப்பாய்வு செய்யப்படுகின்றன. மேலும், தொல்காப்பியர் வகுத்த ஐந்திணை உரிப்பொருள்கள் பக்தி இலக்கியத்தில் எவ்வாறு ஆன்மீகப் பரிணாமம் பெற்றுள்ளன என்பதும், சமூக மாற்றத்தில் இப்பாடல்களின் பங்கு குறித்தும் விரிவான ஆய்வை இக்கட்டுரை முன்வைக்கிறது.
‘அழுது அடியடைந்த அன்பர்’: மாணிக்கவாசகரின் திருவாசகத்தில் பக்தி நெறி மற்றும் சைவ சித்தாந்த விழுமியங்கள்
This study comprehensively analyzes the lifestyle of Manikkavasagar, one of the four great Saiva saints, and the Saiva Siddhanta doctrines and their socio-scientific impacts embedded in his devotional works, Thiruvasagam and Thirukkovaiyar. The article highlights Manikkavasagar's contribution in establishing the supremacy of Saivism during the religious climate of the 9th century, particularly when Jainism and Buddhism were influential. His unique path of devotion, revered as that of the "devotee who cried and reached the feet," his method of attaining God as a wisdom-guru, and historical data regarding the spiritual turning points that occurred at Thirupperunthurai are analyzed in detail. Furthermore, the article reveals the scientific dimension of devotional literature by comparing the 'Andappahuthi' and 'Potri Thiruahaval' sections of Thiruvasagam with modern concepts of Astrophysics and Embryology. A detailed analysis has been conducted on how the three truths of Saiva Siddhanta—Pati (God), Pasu (Soul), and Pasam (Bondage)—are explained simply yet profoundly in Manikkavasagar's songs. இவ்வாய்வு சைவ சமயத்தின் நான்கு பெரும் சமயக் குரவர்களில் ஒருவரான மாணிக்கவாசகரின் வாழ்வியல் முறை, அவரின் பக்திப் பனுவல்களான திருவாசகம் மற்றும் திருக்கோவையார் ஆகியவற்றில் பொதிந்துள்ள சைவ சித்தாந்தக் கோட்பாடுகள் மற்றும் அதன் சமூக-அறிவியல் தாக்கங்களை விரிவாக அலசுகிறது. ஒன்பதாம் நூற்றாண்டில் நிலவிய சமயச் சூழல், குறிப்பாகச் சமணமும் பௌத்தமும் செல்வாக்குப் பெற்றிருந்த காலத்தில் சைவத்தின் மேன்மையை நிலைநிறுத்திய மாணிக்கவாசகரின் பங்களிப்பு இக்கட்டுரையில் முன்னிலைப்படுத்தப்படுகிறது. ‘அழுது அடியடைந்த அன்பர்’ என்று போற்றப்படும் அவரின் தனித்துவமான பக்தி நெறி, இறைவனை ஒரு ஞானகுருவாகக் கண்டடைந்த முறை, மற்றும் திருப்பெருந்துறையில் நிகழ்ந்த ஆன்மீகத் திருப்புமுனைகள் குறித்த வரலாற்றுத் தரவுகள் விரிவாக ஆராயப்படுகின்றன. மேலும், நவீன அண்டவியல் (Astrophysics) மற்றும் கருவியல் (Embryology) கருத்துக்களோடு திருவாசகத்தின் ‘அண்டப்பகுதி’ மற்றும் ‘போற்றித் திருவகவல்’ ஆகியவற்றை ஒப்பிட்டு, பக்தி இலக்கியத்தின் அறிவியல் பரிமாணத்தை இக்கட்டுரை வெளிப்படுத்துகிறது. சைவ சித்தாந்தத்தின் முப்பொருள் உண்மைகளான பதி, பசு, பாசம் ஆகியவை மாணிக்கவாசகரின் பாடல்களில் எவ்வாறு எளிமையாகவும் ஆழமாகவும் விளக்கப்பட்டுள்ளன என்பது குறித்து விரிவான பகுப்பாய்வு மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளது.
கலித்தொகையில் திருமணப் பண்பாடு: சங்க காலச் சமூக கட்டமைப்பும் வாழ்வியல் விழுமியங்களும் ஓர் ஆய்வு
Kalithogai stands as a magnificent literary treasure house depicting the internal life (Akam) of the ancient Tamil society. This work, which defined the ultimate grammar for culture as "Panbena Paduvathu Paadarinthu Oluguthal" (Culture is living in harmony with the ways of the world), meticulously records the marriage systems, rituals, and domestic virtues of Tamils. This article provides a detailed analysis of the marriage culture described in Kalithogai based on sociological, anthropological, and linguistic perspectives. Specifically, it discusses how the eight types of marriage systems—often considered northern traditions—align with Tamil traditions and manifest within Kalithogai. The Sangam era's matrimonial structure is comprehensively compiled here, focusing on the "Valorous Marriages" displayed through Eru Thazhuvuthal (bull-taming) in the Mullai landscape, the rituals of circumambulating the sacred fire in the Marutham landscape, and the ethical values of the Neithal landscape (Song 133). Furthermore, this paper deeply analyzes how the Tamil love life, originating in Kalavu (secret love) and stabilizing in Karpu (wedded life), transformed into a social institution, as well as the dignity of domestic life that remained steadfast even amidst poverty.
Akapporul (Interior landscape/Poetics of love)
பட்டினப்பாலையில் வளர்ப்பு உயிரினங்கள்: சமூகப் பொருளாதார மற்றும் சூழலியல் நோக்கு
Sangam literature serves as a temporal mirror, accurately capturing the lifestyle of ancient Tamils. Among them, Pattinappalai—one of the Pathuppattu (Ten Idyls) anthologies—extensively explains the commercial excellence of the Chola port city, Kaveripoompattinam, and the socio-economic conditions of its inhabitants. This article examines the domesticated animals mentioned in Pattinappalai, their utility, and the bond between humans and these creatures through ecological and historical lenses. Specifically, it provides a detailed analysis of the water resources of the Kaveri River, the fertility of the Marutham (agricultural) landscape, and reports regarding animals reared in those lands, such as buffaloes, cows, dogs, chickens, and goats. Furthermore, by comparing these findings with recent archaeological results from Keezhadi, this paper logically presents the livestock rearing practices of Sangam-era Tamils and the methods by which horses were imported for commercial purposes. This study reveals how animals were not merely treated as necessities in Tamil society but were revered based on ethics (Aram), highlighting ancient thoughts on their conservation. சங்க இலக்கியங்கள் பண்டையத் தமிழர்களின் வாழ்வியலைத் துல்லியமாகப் படம்பிடித்துக் காட்டும் காலக்கண்ணாடிகளாகத் திகழ்கின்றன. அவற்றுள் பத்துப்பாட்டு நூல்களுள் ஒன்றான பட்டினப்பாலை, சோழ நாட்டின் துறைமுக நகரமான காவிரிப்பூம்பட்டினத்தின் வணிகச் சிறப்பையும், அங்கு வாழ்ந்த மக்களின் சமூகப் பொருளாதார நிலைகளையும் விரிவாக விளக்குகின்றது. இக்கட்டுரை, பட்டினப்பாலையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள வளர்ப்பு உயிரினங்கள், அவற்றின் பயன்பாடு மற்றும் மனிதர்களுக்கும் அவ்வுயிரினங்களுக்கும் இடையிலான பிணைப்பைச் சூழலியல் மற்றும் வரலாற்று நோக்கில் ஆராய்கிறது. குறிப்பாக, காவிரி ஆற்றின் நீர் வளம், மருத நிலத்தின் செழுமை மற்றும் அந்நிலங்களில் வளர்க்கப்பட்ட எருமை, பசு, நாய், கோழி, ஆடு போன்ற உயிரினங்களைப் பற்றிய செய்திகள் இங்கு விரிவாகப் பகுப்பாய்வு செய்யப்படுகின்றன. மேலும், அண்மையக் காலக் கீழடி அகழாய்வு முடிவுகளுடன் ஒப்பிட்டு, சங்க காலத் தமிழர்களின் கால்நடை வளர்ப்பு முறைமைகளும், வணிக ரீதியாகக் குதிரைகள் இறக்குமதி செய்யப்பட்ட விதமும் இக்கட்டுரையில் தர்க்கரீதியாக முன்வைக்கப்படுகின்றன. தமிழ்ச் சமூகத்தில் உயிரினங்கள் வெறும் தேவைகளுக்காக மட்டுமன்றி, அறம் சார்ந்து எவ்வாறு போற்றப்பட்டன என்பதையும், அவற்றின் பாதுகாப்பு குறித்த பண்டையச் சிந்தனைகளையும் இந்த ஆய்வு வெளிப்படுத்துகிறது.
திருக்குறள் மற்றும் நாலடியாரில் உடல் மொழி வெளிப்பாடுகள்: பரதநாட்டிய அபிநயக் கோட்பாடுகளுடன் ஓர் ஆழமான அழகியல் மற்றும் உளவியல் ஒப்பீட்டு ஆய்வு
The Tamil literary tradition is a sophisticated intellectual landscape encompassing the four fundamental values of human life: Aram (Virtue), Porul (Wealth), Inbam (Love), and Veedu (Liberation). The didactic texts Thirukkural and Naaladiyar, which emerged from this tradition, possess the unique power to express profound human experiences through minimal words. In these works, human emotional states, psychological shifts, and moral attributes are often conveyed through subtle cues of body language rather than direct descriptions. This method of communication—expressing internal human emotions through facial expressions, eye movements, physical gestures, and postures—is known as 'Abhinaya' in the Indian artistic tradition. Specifically, the principles of Angika (physical) and Sattvika (emotional) Abhinaya, as elucidated in Nandikeshwara’s Abhinaya Darpana and Bharata Muni’s Natya Shastra, bear a close resemblance to the corporeal imagery embedded within Tamil didactic literature. This study identifies references to body language in Thirukkural and Naaladiyar and analyzes them extensively in the light of Bharatanatyam Abhinaya principles. While Thirukkural celebrates social relationships and love through body language, Naaladiyar utilizes it as a tool to emphasize the impermanence of the body and renunciation. The primary objective of this research is to establish how these two approaches align with the Rasa theories of Bharatanatyam and the Meyppaattiyal (theory of physical manifestations) of Tholkappiyam. Through this, it is clarified that Tamil literature and the art of dance operate on the same aesthetic foundation. தமிழ் இலக்கிய மரபு என்பது மானுட வாழ்வின் அறம், பொருள், இன்பம் மற்றும் வீடு ஆகிய நான்கு அடிப்படை விழுமியங்களை உள்ளடக்கிய ஒரு செம்மையான சிந்தனைத் தளமாகும். இம்மரபில் தோன்றிய திருக்குறள் மற்றும் நாலடியார் ஆகிய நீதிநூல்கள், மிகக் குறைந்த சொற்களில் ஆழமான மனித அனுபவங்களை வெளிப்படுத்தும் தனித்துவமான ஆற்றலைக் கொண்டுள்ளன. இந்நூல்களில் மனித மனநிலைகள், உளவியல் மாற்றங்கள் மற்றும் ஒழுக்கப் பண்புகள் ஆகியவை நேரடியான விவரிப்புகளின்றி, மறைமுகமான உடல் மொழி (Body Language) சுட்டுரைகள் வழியாகவே பெரும்பாலும் வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன. மனிதனின் உள்ளார்ந்த உணர்வுகளை முகபாவனை, கண் இயக்கம், உடல் அசைவுகள் மற்றும் நிலைப்பாடு ஆகியவற்றின் மூலம் வெளிப்படுத்தும் இந்தத் தொடர்பாடல் முறை, இந்தியக் கலை மரபில் 'அபிநயம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது. குறிப்பாக, நந்திகேஸ்வரரின் அபிநய தர்ப்பணம் மற்றும் பரதமுனியின் நாட்டிய சாஸ்திரம் ஆகிய நூல்கள் விளக்கும் ஆங்கிக மற்றும் சாத்விக அபிநயக் கோட்பாடுகள், தமிழ் நீதிநூல்களில் பொதிந்துள்ள உடல் மொழிச் சித்திரங்களுடன் நெருங்கிய தொடர்புடையவை. இவ்வாய்வு, திருக்குறள் மற்றும் நாலடியாரில் பயின்று வரும் உடல் மொழி சார்ந்த குறிப்புகளை அடையாளம் கண்டு, அவற்றை பரதநாட்டிய அபிநயக் கோட்பாடுகளின் ஒளியில் விரிவாக ஆராய்கிறது. திருக்குறள் சமூக உறவுகளையும் காதலையும் உடல் மொழி வழியாகக் கொண்டாடும் வேளையில், நாலடியார் உடல் நிலையாமையையும் துறவையும் வலியுறுத்த உடல் மொழியை ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்துகிறது. இவ்விரு அணுகுமுறைகளும் எவ்வாறு பரதநாட்டியத்தின் ரசக் கோட்பாடுகளுடனும், தொல்காப்பிய மெய்ப்பாட்டியலுடனும் இணைந்து இயங்குகின்றன என்பதை நிறுவுவதே இவ்வாய்வின் முதன்மை நோக்கமாகும். இதன் மூலம், தமிழ் இலக்கியமும் நாட்டியக் கலையும் ஒரே அழகியல் அடித்தளத்தில் இயங்குகின்றன என்பது தெளிவுபடுத்தப்படுகிறது.
சங்க இலக்கிய ஆற்றுப்படை நூல்களில் பாணர்களின் பயணமும் அலைகுடி வாழ்வியலும்
Sangam literature serves as the primary evidentiary source for understanding the art, culture, and socio-economic framework of ancient Tamil society. In particular, the Attrupadai works within the Pathupattu (Ten Idylls) collection meticulously record the lifestyles of the Panars, Viraliars, Koothars, and Porunars, who relied entirely on their artistic professions for their livelihood. This study focuses on the arduous journeys these artists undertook to alleviate poverty and express their artistic prowess. These journeys, referred to as Selavu in Sangam literature, possess all the qualifications of modern travel literature. This article examines in detail the nomadic lifestyle of these artists, the sophisticated musical instruments they employed, and the natural disasters, wild animals, and threats from bandits they encountered on their travel routes. Furthermore, the charitable nature of the Kadeyezhu Vallalgal (the seven great patrons) and various minor chieftains, along with the ways they protected these artists, is analyzed from a socio-economic perspective. This research establishes that these artists were not merely recipients of gifts but acted as vital media carrying news and artistic traditions from one landscape to another.
பாட்டும் தொகையும் கூறும் தொன்மச் செய்திகள்: சங்க இலக்கியங்களின் வரலாற்று மற்றும் பண்பாட்டுப் பரிமாணங்கள்
The Eight Anthologies (Ettuthogai) and the Ten Idylls (Pathuppattu), collectively known as Sangam literature, serve as historical mirrors reflecting the lifestyle, politics, culture, and worship methods of ancient Tamils. Within these works, a "myth" (thonmam) is not merely a fictional story; it is a medium that transmits historical remnants and values embedded in a society's collective unconscious. This article extensively examines the mythological accounts related to Thirumal, Murugan, Lord Shiva, Indra, Rama, and the Mahabharata embedded in Sangam literature. The study spans from Tolkappiyar's definition of "Thonmai" (antiquity)—which he describes as narratives combined with ancient prose—to the mythological theories of modern psychologists like Carl Jung. Specifically, it analyzes how accounts found in Sanskrit Puranas were internalized within the Sangam Tamil context and transformed according to the Thinaic (landscape-based) theory of the Tamil land. The primary objective of this article is to reveal the worship methods and social changes of ancient Tamil Nadu through the subtle nuances found in Sangam literary verses.
யாத்ரா நடனத்தின் தோற்றமும் சமூக-அரசியல் மற்றும் பொருளாதாரப் பரிணாம வளர்ச்சியும்: ஒரு விரிவான ஆய்வியல் அறிக்கை
This research paper provides a comprehensive exploration of the historical journey of Jatra, an art form whose name originates from the root word "Yatra" (meaning journey or pilgrimage). Beginning with the 15th-century Bhakti movement, it functioned as a medium for the Vaishnavite preaching of Chaitanya Mahaprabhu, evolved into a revolutionary political tool during the Swadeshi movement of the British colonial era, and has ultimately transformed into a modern commercial theatre industry with a turnover involving thousands of crores of rupees today. Furthermore, this study analyzes the technical components, stage arrangements, musical instruments, and the philosophical significance of the 'Bibek' (Conscience) character from a sociological perspective. The report also incorporates current data for the 2024-2025 fiscal year and the economic status of professional troupes. இந்த ஆய்வறிக்கையானது யாத்ரா (Jatra) எனும் பாரம்பரியத் தமிழ் "யாத்திரை" என்பதன் வேர்ச் சொல்லிலிருந்து உருவான கலை வடிவத்தின் வரலாற்றுப் பயணத்தை விரிவாக ஆராய்கிறது. 15-ஆம் நூற்றாண்டின் பக்தி இயக்கத்தில் தொடங்கி, சைதன்ய மகாபிரபுவின் வைணவப் பிரச்சார ஊடகமாக இருந்து, பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக் காலத்தின் சுதேசி இயக்க அரசியல் கருவியாக உருவெடுத்து, இன்று பல்லாயிரம் கோடி ரூபாய் புழங்கும் ஒரு நவீன வணிக ரீதியான நாடகத் துறையாக இது எவ்வாறு பரிணமித்துள்ளது என்பதை இந்த அறிக்கை விளக்குகிறது. மேலும், யாத்ரா நாடகத்தின் தொழில்நுட்பக் கூறுகள், மேடை அமைப்பு, இசைக்கருவிகள், மற்றும் 'பிபெக்' (Bibek) எனப்படும் மனசாட்சி பாத்திரத்தின் தத்துவார்த்த முக்கியத்துவம் ஆகியவற்றைச் சமூகவியல் கண்ணோட்டத்தில் இந்த ஆய்வு அணுகுகிறது. 2024-2025 ஆம் நிதியாண்டின் தற்போதைய தரவுகள் மற்றும் தொழில்முறை குழுக்களின் பொருளாதார நிலை ஆகியவையும் இதில் உள்ளடக்கப்பட்டுள்ளன.
சோழர் கால தேவதாசி மரபும் ஆடற்கலை வளர்ச்சியும்
The Chola period (9th–13th centuries CE) is regarded as a golden age in Tamil history, marked by remarkable achievements in politics, economy, religion, and the arts. During this era, temples functioned not merely as centers of worship but also as institutional hubs for education, culture, and artistic production. Within this vibrant cultural milieu, the devadasi tradition emerged as a crucial foundation for the development of dance art. Known as Devaradiyars, devadasis were sacred female performers closely associated with temples and ritual practices. This study examines the role of the devadasi tradition during the Chola period in fostering the systematic growth of dance, music, abhinaya (expressive techniques), and rhythm. Adopting a historical and cultural approach, the research draws upon primary sources such as temple inscriptions, sculptural representations, and literary references from major Chola centers including the Brihadeeswara Temple at Thanjavur, the Nataraja Temple at Chidambaram, and Gangaikonda Cholapuram. These sources reveal the extent of royal patronage extended to devadasis, including land grants, remuneration, and elevated social status, which enabled the sustained transmission of artistic knowledge. The study further explores how temple festivals and ritual performances served as vital platforms for the dissemination of dance traditions within society. The preservation and transmission of karanas, angaharas, and codified modes of abhinaya across generations underscore the continuity between the devadasi tradition and the structural foundations of contemporary Bharatanatyam. Although the devadasi system faced moral and social criticism in later periods due to changing political and social contexts, its artistic contributions remain undeniable. By moving beyond reductive moral interpretations, this research re-evaluates the devadasi tradition as a dynamic and indispensable force in the historical evolution of Tamil dance culture.
ஒப்பீட்டு நோக்கில் தமிழ் – கன்னட இலக்கண நூல்கள் காட்டும் திணை - பால் இலக்கண அமைப்பு
Language is a tool used by living beings to express their thoughts. Grammar books demonstrate how language is spoken at various levels, undergoes changes, and provides a systematic structure for these linguistic elements. Such grammatical treatises have emerged in both Tamil and Kannada throughout the ages. This article examines the structure of Tinai (class/category) and Paal (gender/number) in these two languages, based on the first available grammatical works for phonology and morphology. This study investigates the systems of Tinai and Paal by taking Tolkappiyam, the most ancient grammatical work in Tamil, and Karnataka Bhashabhushanam, a work that defines the grammar for letters and words in Kannada, as its primary basis.
Copyright (c) 2025 https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
In the contemporary era, often characterized as the age of science, society continues to grapple with deep-seated divisions based on caste, religion, language, and political power. These structures frequently subject marginalized individuals to states of suffering and exploitation. Many novelists utilize their literary works as a platform to highlight these societal maladies and foster public awareness. This research paper analyzes D. Selvaraj’s acclaimed novel, Thool. The study explores the social issues depicted in the narrative, specifically focusing on the hardships faced by the Dalit community and the multifaceted oppression of women. Furthermore, it examines the lived experiences of those relegated to the lower strata of society and critiques the overarching dominance and authority exercised by the capitalist class.
ஐம்பெரும் காப்பியங்களில் சிலப்பதிகாரம் கூறும் வாழ்வியல் நெறிகள்
Silappathikaram is the foremost among the five great epics of Tamil literature. Among its many distinguished features, its stylistic excellence is perhaps the most prominent. For those who study literature, the "style" (nadai) serves as the primary gateway to the heart of a work. Literary style is an indispensable tool for conveying the authentic emotions of the human soul to others. In this epic, the manner in which the poetic style is adapted to suit the diverse feelings and narratives of various characters—ranging from ruling monarchs and artists to religious scholars and common citizens—is truly remarkable and worthy of high praise. Through Silappathikaram, the author Ilango Adigal has established various life principles such as Dharma (Aram), domestic life, moral conduct, the consequences of past deeds (Oozhvinai), and asceticism as essential ethics for living. Therefore, this research paper aims to analyze these life ethics as presented in the epic. ஐம்பெரும் காப்பியங்களில் முதன்மையானது சிலப்பதிகாரம். சிலம்பின் சிறப்புக் கூறுகளில் நாம் முதன்மையாக நினைவில் கொள்வது அதன் நடை சிறப்பாகும். இலக்கியம் கற்போர் நெஞ்சில் அதன் நடையே வழியாய் அமையும். மனிதா்களின் உள்ளத்தின் உணா்வுகளை உள்ளபடியே மற்றவா்களுக்கு உணா்த்த இலக்கிய நடையே இன்றியமையாத ஒரு கருவியாகும். இக்காப்பியத்தில் நாடாளும் அரசா் முதல் கலைஞா்கள், சமயச் சான்றோர், சாதாரணக் குடிகள் போன்ற பலரது உணா்வுக்கும் செய்திக்கும் ஏற்ற வகையில் காப்பிய நடையினை அமைத்திருக்கும் முறை வியந்து பாராட்டத்தக்கது ஆகும். இளங்கோவடிகள் சிலம்பின் வழியாக வாழ்வியல் நெறிகளாக அறம், இல்லறம், ஒழுக்கம், முற்பிறப்பில் செய்த ஊழ்வினை, துறவறம் போன்ற செய்திகளை வாழ்வியல் நெறிகளாக அமைத்துக் காட்டியுள்ளார். எனவே இது போன்ற வாழியல் நெறிகள் பற்றி இக்கட்டுரையில் ஆராயப்படுகிறது.
கேரளச் சமூகத்தில் மருமக்கத்தாயப் பாலியல் உறவுகளும் அதிகாரக் கட்டமைப்பும்: வரலாற்றுப் பண்பாட்டு ஆய்வுக் கண்ணோட்டம்
The Marumakkathayam system (matrilineal inheritance) of Kerala was fundamentally different from the Makkathayam tradition (patrilineal inheritance) prevalent in other parts of India. This research paper moves beyond mere ethical debates regarding Marumakkathayam sexual relations to critically analyze how they were intricately interwoven with feudal power hierarchies. According to the early views of historian Elamkulam Kunjan Pillai, Marumakkathayam was considered a consequence of the sexual dominance of the Namboothiris. However, modern research emphasizes its widespread indigenous tribal roots, practiced by various communities including the Payyanur Namboothiris, Nayars, Ambalavasis, Kuravars, and Vedars. This system provided women with sexual autonomy and formed the foundation for securing the inheritance rights of the next generation. Nevertheless, within the caste hierarchy, the upper-caste Namboothiris labeled the 'Sambandham' (relationship) with Nayar women as 'Dasithvam' (servitude) or 'Vesi Anubhavam' (concubinage) to suit their interests while maintaining their own clan purity. Conversely, relationships between upper-caste women and lower-caste men were viewed as an act that destroyed "caste genetic purity" and were brutally punished as "adultery." The primary objective of these regulations was the preservation of upper-caste power and purity rather than the maintenance of sexual morality. Finally, the study discusses the pinnacle of social control over the bodies of lower-caste women—the ritualized denial of the right to wear upper garments—and the subsequent Melmundu Kalagam (Upper Cloth Revolt) of 1859 AD. The research also explains how, as Kerala society transitioned toward a patrilineal system, the sexual legacy of Marumakkathayam was redefined and stigmatized as "prostitution" within the modern sense of "morality.". கேரளத்தின் மருமக்கத்தாய முறை (தாய்வழிச் சொத்துரிமை), இந்தியாவின் பிற பகுதிகளில் நிலவிய மக்கத்தாய மரபிலிருந்து (தந்தைவழிச் சொத்துரிமை) அடிப்படையில் மாறுபட்டதாகும். இந்த ஆய்வுக் கட்டுரை, மருமக்கத்தாயப் பாலியல் உறவு முறைகளை வெறுமனே ஒழுக்கவியல் விவாதங்களுக்கு அப்பால் நிறுத்தி, நிலப்பிரபுத்துவ அதிகாரப் படிநிலைகளுடன் அவை எவ்வாறு சிக்கலாகப் பின்னப்பட்டிருந்தன என்பதை விமர்சன ரீதியாகப் பகுப்பாய்வு செய்கிறது. வரலாற்றாசிரியர் இளங்குளம் குஞ்ஞன் பிள்ளையின் ஆரம்பக்காலக் கருத்துக்களின்படி, மருமக்கத்தாயம் நம்பூதிரிகளின் பாலியல் ஆதிக்கத்தின் விளைவு எனக் கருதப்பட்டாலும், நவீன ஆய்வுகள் பையனூர் நம்பூதிரிகள் உட்பட நாயர்கள், அம்பலவாசிகள், குறவர், வேடர் போன்ற பல்வேறு சமூகங்களால் பின்பற்றப்பட்ட இதன் பரவலான உள்நாட்டுப் பழங்குடி வேர்களை வலியுறுத்துகின்றன.1 இந்த அமைப்பு பெண்ணுக்குப் பாலியல் சுதந்திரத்தையும், அடுத்த தலைமுறையின் சொத்துரிமையைப் பாதுகாக்கும் அடித்தளத்தையும் வழங்கியது. ஆயினும், சாதிய அதிகாரப் படிநிலையில், உயர் சாதியான நம்பூதிரிகள், நாயர் சமூகப் பெண்களுடனான 'சம்பந்தம்' உறவை, தங்கள் குலத் தூய்மை குலையாமல் பாதுகாக்க, 'தாசித்துவம்' அல்லது 'வேசி அனுபவம்' எனத் தங்களுக்குச் சாதகமாக முத்திரையிட்டனர்.1 அதே சமயம், உயர் சாதிப் பெண்கள் கீழ் சாதியினருடன் உறவு கொள்வது சாதி மரபணுத் தூய்மையை அழிப்பதாகக் கருதப்பட்டு, 'விபச்சாரம்' எனக் கொடூரமாகத் தண்டிக்கப்பட்டது. இது பாலியல் ஒழுக்கத்தைப் பேணுவதை விட, உயர் சாதியின் அதிகாரத்தையும் தூய்மையையும் காப்பதையே முதன்மை நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தது. இறுதியாக, கீழ் சாதிப் பெண்களின் உடலின் மீதான சமூகக் கட்டுப்பாட்டின் உச்சமாக விளங்கிய மேலாடை மறுப்புச் சடங்கு மற்றும் அதற்கு எதிரான கி.பி. 1859இல் நிகழ்ந்த மேல்முண்டு கலகம் ஆகியவை விவாதிக்கப்படுகின்றன. கேரளச் சமூகம் பித்ருதாய முறைக்கு மாறியபோது, மருமக்கத்தாயத்தின் பாலியல் மரபு எவ்வாறு நவீன 'சதாசார' உணர்வில் 'விபச்சாரம்' என மறுவரையறை செய்யப்பட்டு முத்திரையிடப்பட்டது என்பதையும் இந்த ஆய்வு விளக்குகிறது.
This article examines how the cultural worldview of a Tamil-speaking community is embedded in its language and reflected in its grammatical traditions. Classical Tamil grammars reveal a structural orientation grounded in an implicit idealization, long before modern linguistic theories articulated such concepts. However, this idealization varies according to the social context in which grammars are produced. During the colonial period, Tamil grammars underwent a significant shift influenced by new political and social conditions. This study compares the idealization found in traditional Tamil grammars with that of colonial-era grammars, highlighting how socio-historical changes reshaped grammatical thought. இந்தக் கட்டுரை, ஒரு தமிழ்ப் பேசும் சமூகத்தின் பண்பாட்டு உலகப்பார்வை அதன் மொழியில் எவ்வாறு பொதிந்துள்ளது என்பதையும், அதன் இலக்கண மரபுகளில் எவ்வாறு பிரதிபலிக்கிறது என்பதையும் ஆராய்கிறது. செவ்வியல் தமிழ் இலக்கணங்கள், நவீன மொழியியல் கோட்பாடுகள் அத்தகைய கருத்துக்களை வெளிப்படுத்துவதற்கு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே, மறைமுகமான இலட்சியமயமாக்கலில் (implicit idealization) வேரூன்றிய ஒரு கட்டமைப்புக் கண்ணோட்டத்தை (structural orientation) வெளிப்படுத்துகின்றன. இருப்பினும், இந்த இலட்சியமயமாக்கல், இலக்கணங்கள் உருவாக்கப்படும் சமூக சூழலுக்கு ஏற்ப மாறுபடுகிறது. காலனித்துவக் காலத்தில், புதிய அரசியல் மற்றும் சமூக நிலைமைகளால் உந்தப்பட்டு, தமிழ் இலக்கணங்கள் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றத்திற்கு உள்ளாயின. இந்த ஆய்வு, பாரம்பரியத் தமிழ் இலக்கணங்களில் காணப்படும் இலட்சியமயமாக்கலையும், காலனித்துவ காலத்திய இலக்கணங்களின் இலட்சியமயமாக்கலையும் ஒப்பிடுகிறது, இதன் மூலம் சமூக-வரலாற்று மாற்றங்கள் இலக்கணச் சிந்தனையை எவ்வாறு மறுவடிவமைத்தன என்பதை எடுத்துரைக்கிறது.
புறநானூற்றுச் சமூகவியலும் விழுமியப் பதிவுகளும்: இனக்குழுச் சமூகம் முதல் நிலவுடைமை அமைப்பு வரையிலான பரிணாமப் பார்வை
Purananuru, a seminal work of Sangam literature, stands as both a historical reflection of the heroic age of the Tamil people and a repository of their cultural and ethical traditions. This research paper analyzes the various stages of social evolution as recorded in the verses of Purananuru. Specifically, it examines the transformation from an egalitarian tribal society, characterized by a classless and communal way of life, into a land-owning society where property and ownership became dominant. This transition, driven by the growth of material production and commerce, is analyzed based on the sociological frameworks defined by scholars such as Kovai Gnani, Na. Vanamamalai, and Me. Thu. Rasukumar.¹ Furthermore, the paper extensively discusses the philosophical and sociological impacts of the core values that sustained the family structure amidst these societal shifts. These include domestic valour (Manaiyil Veeram) and the perception of children as wealth (Kuzhanthai Selvam). The study also explores the socially transformative power of education¹ and the profound significance of generosity (Eegai),¹ which was revered as a fundamental duty essential for livelihood. The righteous conduct of the Sangam poets, who upheld their integrity even in poverty, serves as a testament to how these ancient Sangam-era values can fulfill the needs of contemporary society. சங்க இலக்கியத்தின் புறநானூறு, தமிழ் மக்களின் வீரநிலைக்கால வாழ்வின் வரலாற்றுப் பிரதிபலிப்பாகவும், பண்பாட்டு மரபுநெறிகளின் பெட்டகமாகவும் திகழ்கின்றது. இந்த ஆய்வறிக்கையானது, புறநானூற்றுப் பாடல்களில் பதிவாகியுள்ள சமுதாயப் பரிணாம வளர்ச்சியின் பல்வேறு கால கட்டங்களைப் பகுப்பாய்வு செய்கிறது. குறிப்பாக, இன வேறுபாடற்ற சமத்துவ வாழ்க்கை கொண்ட இனக்குழுச் சமுதாயம், பொருள் உற்பத்தி மற்றும் வணிக வளர்ச்சியின் காரணமாக, எவ்வாறு உடைமைக்கு ஆதிக்கம் ஏற்பட்ட நிலவுடைமைச் சமூகமாக உருமாறியது என்பதை சமூகவியல் அறிஞர்களின் (கோவை ஞானி, நா. வானமாமலை, மே. து. ராசுக்குமார்) வரையறைகளின் அடிப்படையில் ஆய்வு செய்கிறது.1 மேலும், சமுதாய மாற்றங்களின்போது குடும்பக் கட்டுமானத்தை நிலைநிறுத்திய விழுமியங்களான மனையில் வீரம், குழந்தைச் செல்வம் ஆகியவற்றுடன், சமூகப் புரட்சியை ஏற்படுத்திய கல்வி 1 மற்றும் வாழ்வாதாரக் கடமையாகப் போற்றப்பட்ட ஈகை 1 ஆகிய உயர் பண்புநெறிகளின் தத்துவார்த்த மற்றும் சமூகவியல் தாக்கங்கள் விரிவாக விவாதிக்கப்பட்டுள்ளன. வறுமையிலும் செம்மை காத்த புலவர்களின் அறவாழ்வு, சங்ககால விழுமியங்கள் இக்கால சமூகத்தின் தேவைகளை எவ்வாறு பூர்த்தி செய்கின்றன என்பதை உறுதிப்படுத்துகின்றது.
அண்டனூர் சுராவின் சிறுகதைகளில் பெண்களின் வாழ்வியல் போராட்டங்கள்: சமூக ஆவணப்படுத்தலும் விமர்சனப் பெண்ணியப் பார்வையும்
This article primarily investigates the multifaceted lived struggles faced by women within patriarchal social structures, as depicted in seven selected short stories by the 20th-century modern Tamil short story writer, Antanoor Sura. These stories include 'Aval Oru Pinju', 'Viratti', 'Oozhiyam', 'Kurali', 'Uththama Seelar', 'Paruvaththunikkai', and 'Theeyadi Aravam'. The article approaches these literary reflections from a critical feminist perspective, contextualizing them within sociological data. Specifically, it deeply analyzes central issues such as facing sexual harassment in widowhood ('Viratti'), young marriage and loss of educational rights due to poverty and social pressures ('Paruvaththunikkai'), the compulsion to resort to social media struggles despite the existence of workplace sexual harassment laws ('Uththama Seelar'), and the ultimate tragedy of refugee life ('Midhatru Thagam'). Recent social statistics, such as a 55.6% increase in child marriages in Tamil Nadu¹, the absence of Internal Complaints Committees (ICC) in 59% of organizations under the Prevention of Sexual Harassment (POSH) Act², and the significant social impact faced by widows³, confirm that Sura's short stories serve as social documents of their time. This study establishes that women's struggles are not merely personal tragedies but are, rather, the consequence of legal failures, social contradictions, and the continuation of traditional constraints. இருபதாம் நூற்றாண்டின் நவீனத் தமிழ்ச் சிறுகதைப் படைப்பாளரான அண்டனூர் சுராவின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஏழு சிறுகதைகளான, 'அவளொரு பிஞ்சு', 'விராட்டி', 'ஊழியம்', 'குரலி', 'உத்தம சீலர்', 'பருவத்துணிக்கை', மற்றும் 'தீயடி அரவம்' ஆகிய படைப்புகளில் ஆணாதிக்கச் சமூகக் கட்டமைப்பில் பெண்கள் சந்திக்கும் பன்முகப்பட்ட வாழ்வியல் போராட்டங்கள் இக்கட்டுரையின் முதன்மையான ஆய்வுக்குரியன. இந்தக் கட்டுரையானது, இலக்கியப் பிரதிபலிப்புகளைச் சமூகவியல் புள்ளிவிவரங்களின் பின்னணியில் வைத்து, விமர்சனப் பெண்ணியப் பார்வையில் அணுகுகிறது. குறிப்பாக, கைம்மை நிலையில் பாலியல் சீண்டல்களை எதிர்கொள்வது ('விராட்டி'), வறுமை மற்றும் சமூக அழுத்தங்களால் இளம் வயதில் திருமணம் செய்து கல்வி உரிமையை இழப்பது ('பருவத்துணிக்கை'), பணியிடப் பாலியல் தொல்லைகளுக்கு எதிராகச் சட்டம் இருந்தும் சமூக ஊடகப் போராட்டத்தை நாட வேண்டிய நிர்பந்தம் ('உத்தம சீலர்'), மற்றும் அகதி வாழ்வின் உச்சகட்ட துயரம் ('மிடற்று தாகம்') ஆகிய மையச் சிக்கல்கள் ஆழமாகப் பகுப்பாய்வு செய்யப்படுகின்றன. அண்மைய சமூகப் புள்ளிவிவரங்களின்படி, தமிழ்நாட்டில் குழந்தைத் திருமணங்களின் எண்ணிக்கை 55.6% அதிகரித்துள்ளமை 1, பணியிடப் பாலியல் தடுப்புச் சட்டத்தின் (POSH Act) கீழ் 59% நிறுவனங்களில் உள் புகார் குழுக்கள் (ICC) அமைக்கப்படாமல் உள்ளமை 2, மற்றும் கைம்பெண்கள் எதிர்கொள்ளும் அதிகப்படியான சமூகப் பாதிப்பு 3 போன்ற தரவுகள், சுராவின் சிறுகதைகள் காலத்தின் சமூக ஆவணங்களாகச் செயல்படுவதை உறுதிப்படுத்துகின்றன. இந்த ஆய்வு, பெண்களின் போராட்டங்கள் வெறும் தனிப்பட்ட துயரங்கள் அல்ல; மாறாக, சட்டத்தின் தோல்வி, சமூக முரண்கள் மற்றும் மரபுக் கட்டுப்பாடுகளின் தொடர்ச்சி ஆகியவற்றின் விளைவே என்பதை நிறுவுகிறது.
கலைஞரின் கடிதங்களில் கவிதைநடை: திராவிட இயக்கத்தின் கருத்தியல், அரசியல் மற்றும் அறநெறி வழிகாட்டலின் ஆய்வு
For over fifty years, Kalaignar M. Karunanidhi's letters to his 'udanpirappugal' (party cadres/brethren) transcended mere political communication. They served as a repository of the Dravida Munnetra Kazhagam's (DMK) policies and a psychological driving force for grassroots workers. This epistolary literature established a unique style in Tamil political discourse. This paper focuses on the use of poetic prose elements in Kalaignar's letters. It explores how poetic lines served as a powerful medium to deeply ingrained complex ideological concepts such as rationalism, social justice, integrity, and state autonomy in the minds of readers. Specifically, the study examines the impact of poetic prose in fostering resilience to electoral defeat, tactics for exposing the hypocrisy of political opponents, and the strategy of positioning welfare schemes on two levels: 'history and achievement'. The primary academic objective of this research is to elevate ordinary political activity to the sacredness of sacrifice through emotional language. கலைஞர் மு. கருணாநிதி அவர்கள், சுமார் ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக தமது 'உடன்பிறப்புகளுக்கு' எழுதிய கடிதங்கள், வெறும் அரசியல் தகவல் பரிமாற்றங்கள் என்ற நிலையைத் தாண்டி, திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் (தி.மு.க.) கொள்கைக் களஞ்சியமாகவும், களத் தொண்டர்களுக்கான உளவியல் உந்துசக்தியாகவும் செயல்பட்டன. இக்கடித இலக்கியம் தமிழ் அரசியல் உரையாடலில் தனித்துவமான ஒரு பாணியை நிறுவியுள்ளது. இக்கட்டுரை, கலைஞரின் கடிதங்களில் காணப்படும் கவிதைநடைக் கூறுகளின் (Poetic Prose) பயன்பாட்டை மையமாகக் கொள்கிறது.1 பகுத்தறிவு, சமூக நீதி, நேர்மை, மாநில சுயாட்சி போன்ற சிக்கலான கருத்தியல் கோட்பாடுகளை வாசகர் உள்ளத்தில் ஆழமாகப் பதிய வைக்க, கவிதை வரிகள் எவ்வாறு சக்திவாய்ந்த ஊடகமாகப் பயன்பட்டன என்பது ஆராயப்படுகிறது. குறிப்பாக, தேர்தலில் தோல்வியைத் தாங்கும் மன உறுதி, அரசியல் எதிர்ப்பாளர்களின் போலித்தனத்தை அம்பலப்படுத்தும் யுக்தி, மற்றும் நலத்திட்டங்களை 'சரித்திரம் மற்றும் சாதனை' என்ற இரு தளங்களில் நிலைநிறுத்தும் உத்தி ஆகியவற்றில் கவிதைநடை செலுத்திய தாக்கம் ஆராயப்படுகிறது. உணர்வுபூர்வமான மொழியின் மூலம், சாதாரண அரசியல் செயல்பாட்டைத் தியாகத்தின் புனிதமாக உயர்த்துவதே இவ்வாய்வின் பிரதான கல்விசார் நோக்கம் ஆகும்.
தமிழகச் சிந்தனை மரபில் சித்தர் நெறி பெறும் இடம்
Siddhhas are those who operated on a very essential intellectual platform in our Tamil society. They were people who worked in the intellectual domain from a very ancient period and contributed to society. Their philosophy begins right from the most ancient materialistic thought.This thought grew as the tantric philosophy of the feminine principle(Penmai Kotpaadu) when early humans began to practice agriculture, and was later greatly emphasized by a group of people who are referred to in Sanskrit as the Siddhas.Although the doctrine they proclaimed was destabilized by the attacks of the Vedic Religion, the Siddha medicine – a result of their principle – and their socio – equalitarian thoughts remain essential to society even today.This article explains the definition,origin,principles,the scientific research methodologies of the Siddhas and their social contributions regarding this Siddha tradition. சித்தர்கள் நம் தமிழ்ச்சமூகத்தின் மிக இன்றியமையாத அறிவுசார் தளத்தில் செயல்பட்டவர்கள் ஆவார்கள். அவர்கள் மிகப்பழங்காலத்திலேயே அறிவுசார் தளத்தில் செயல்பட்டுச் சமூகத்திற்கு ஆக்கப்பூர்வமாகப் பங்காற்றியவர்கள்.அவர்களுடைய நெறியானது மிகப்பண்டைய பொருள்முதல் வாதச் சிந்தனையிலிருந்தே தொடங்குகிறது.அது ஆதி மனிதன் வேளாண்மை செய்யத் தொடங்கியபோது பெண்மையக் கோட்பாட்டின் தாந்திரீகத் தத்துவமாக வளர்ந்து பின்பு ‘சித்தர்’ என்று வடமொழியில் அழைக்கப்படும் ஒரு குழுவினரால் பெரிய அளவில் வலியுறுத்தப்பெற்றது.இவர்கள் மொழிந்த கோட்பாடானது வைதீக சமயத்தின் தாக்குதலால் நிலைகுலைந்த போதிலும், அக்கோட்பாட்டின் விளைவாகிய சித்த மருத்துவமும், சமூகவியல் சமத்துவச் சிந்தனைகளும் இன்றுவரை சமூகத்திற்கு இன்றியமையாதவையாகின்றன.இத்தகைய சித்தர் நெறியின் வரையறை, தோற்றம், கொள்கை, சித்தர்களின் விஞ்ஞான ஆய்வு முறைகள்,அவர்களின் சமூகப் பங்களிப்பு முதலியவற்றை இக்கட்டுரை விளக்கியுள்ளது.
கீரனூர் ஜாகிர்ராஜாவின் நாவல்களில் விளிம்புநிலை முஸ்லிம்களின் உழைப்பும் வாழ்க்கையும்: சமூக ஒடுக்குமுறை, சாதியமயமாதல் மற்றும் பொருளாதாரப் புறக்கணிப்பு குறித்த ஓர் ஆய்வு
This research paper analyzes the profession, trade, and livelihood challenges faced by people living in the margins of the Islamic community, using Keeranur Jagirraja’s novels, Meenkukai Vaasigal (The Cave Dwellers) and Meenkara Theru (The Fishmonger Street), as its foundation. The study establishes that while fundamental Islamic principles emphasize equality, a form of caste-like structure has emerged in practice within the social organization, primarily through the hereditary nature of occupations. Through narrative evidence, the paper analyzes how specific groups—such as religious institution workers (Mothinars/Muezzins), barbers (Osas), and day laborers—are oppressed both economically and socially by the elite segments of the Muslim community. Furthermore, the paper illuminates a key practical contradiction: Zakat, the foundational economic duty in Islam, has deviated from its primary goal of protecting the vulnerable and has been reduced to a mere ritual that primarily serves to protect the wealth of the affluent. The ultimate objective of this study is to analyze, using compelling literary evidence, how the exploitation of the labor of marginalized people, the restriction of access to public education, and the denial of social recognition persist as deep structural issues. By doing so, the paper affirms the crucial contribution of the author in raising profound moral questions concerning social justice within the community. இந்த ஆய்வுக் கட்டுரை, கீரனூர் ஜாகிர்ராஜாவின் மீன்குகைவாசிகள் மற்றும் மீன்காரத்தெரு ஆகிய நாவல்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு, இஸ்லாமியச் சமூகத்தின் விளிம்புநிலையில் வாழும் மக்களின் தொழில், வணிகம், மற்றும் வாழ்வியல் சவால்களை ஆராய்கிறது. இஸ்லாமியக் கோட்பாடுகள் சமத்துவத்தை வலியுறுத்தினாலும், நடைமுறைச் சமூக அமைப்பில் தொழில்கள் பரம்பரைமயமாக்கப்படுவதன் மூலம் ஒருவிதமான சாதியத் தன்மை உருவாகி இருப்பதை ஆய்வு நிறுவுகிறது. சமய நிறுவனப் பணியாளர்களான மோதினார்கள், சவரத் தொழிலாளர்களான ஒசாக்கள், மற்றும் கூலித் தொழிலாளர்கள் ஆகியோர் மேட்டிமை முஸ்லிம்களால் பொருளாதார ரீதியாகவும், சமூக ரீதியாகவும் எவ்வாறு ஒடுக்கப்படுகின்றனர் என்பதை நாவல் பதிவுகளின் மூலம் பகுப்பாய்வு செய்கிறது. மேலும், இஸ்லாமியப் பொருளியலின் அடிப்படைக் கடமையான ஜகாத், விளிம்புநிலை மக்களைப் பாதுகாக்கும் தனது முதன்மை இலக்கிலிருந்து விலகி, வசதிபடைத்தோரின் செல்வத்தைப் பாதுகாக்கும் சடங்காகச் சுருங்கியுள்ள நடைமுறை முரண்களை இக்கட்டுரை விளக்குகிறது. விளிம்புநிலை மக்களின் உழைப்புச் சுரண்டல், பொதுக் கல்விக்கான தடை, மற்றும் சமூக அங்கீகார மறுப்பு ஆகியவை ஆழமான கட்டமைப்புச் சிக்கலாக நிலைத்திருப்பதை இலக்கியச் சான்றுகளுடன் ஆய்வு செய்து, சமூக நீதிக்கான தார்மீகக் கேள்விகளை எழுப்பும் படைப்பாளியின் பங்களிப்பை உறுதிப்படுத்துவதே இதன் இலக்காகும்.
தொல்காப்பியத்தில் திணைச் சொல்லின் வகைமைப்பாடுகளும் வினைச் சொல்லீறுகளின் பாலியல் குறியீடுகளும்: ஓர் அமைப்பியல் ஆய்வு
This study analyzes the structural and functional aspects of tiṇai categorization, one of the central concepts in Tamil grammar, based on the Collatikaram (section on morphology) of Tolkappiyam. The research establishes that the dichotomous classification of words into uyartiṇai (Rational Class) and akṟiṇai (Non-Rational Class) is not merely a biological division, but rather an intellectual centering rooted in the concept of 'makkaṭ cuṭṭē' (human reference/rational designation). Uyartiṇai is further subdivided into masculine (āṇpāl), feminine (peṇpāl), and common plural (palarpāl), while akṟiṇai is divided into singular non-human (oṉṟaṉpāl) and plural non-human (palaviṉpāl), totaling five gender categories (pāl). The primary focus of this study is on the subtle grammatical contribution of the 'eleven letters' (ன், ள், ர், ப, மார், து, று, டு, அ, ஆ, வ) that function as verbal endings, clearly denoting these five pāl categories. These specific suffixes ensure tiṇai-pāl agreement within the agglutinative structure of the Tamil language. Furthermore, the study elucidates Tolkappiyar's method of 'logical determination' (tarkka rītiyāṉa varaiyaṟai), which resolves ambiguity in tiṇai or pāl through 'aṉmaik kiḷavi' (negation). This research illuminates the deep semantic and morphological structures embedded within Tamil grammar. தமிழ் இலக்கணத்தின் மையக் கருத்தாக்கங்களில் ஒன்றான திணைப் பாகுபாட்டின் அமைப்பியல் மற்றும் செயல்பாட்டைத் தொல்காப்பியச் சொல்லதிகாரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு இந்த ஆய்வு பகுப்பாய்வு செய்கிறது. உயர்திணை (Rational Class) மற்றும் அஃறிணை (Non-Rational Class) எனச் சொற்களை இருவகைப்படுத்துவது, வெறுமனே உயிரியல் பிரிவல்ல; மாறாக, 'மக்கட் சுட்டே' என்ற அறிவார்ந்த மையப்படுத்தலை அடிப்படையாகக் கொண்டது என்பதை ஆய்வு நிறுவுகிறது. உயர்திணை ஆண்பால், பெண்பால், பலர்பால் எனவும், அஃறிணை ஒன்றன்பால், பலவின்பால் எனவும் ஐம்பால்களாகப் பிரிக்கப்படுகின்றன. இந்த ஆய்வின் முக்கிய கவனம், ஐம்பால்களையும் தெளிவாக உணர்த்தும் வினைச்சொற்களின் ஈற்றில் அமையும் 'பதினேரா ரெழுத்துக்களின்' (ன், ள், ர், ப, மார், து, று, டு, அ, ஆ, வ) நுட்பமான இலக்கணப் பங்களிப்பின் மீது செலுத்தப்பட்டுள்ளது. இந்த எழுத்துகள் தமிழ் மொழியின் ஒட்டுநிலை (Agglutinative) கட்டமைப்பில் திணை-பால் ஒருமைப்பாட்டை உறுதி செய்கின்றன. மேலும், திணை அல்லது பாலில் ஐயம் ஏற்படும்போது, 'அன்மைக் கிளவி' (Negation) மூலம் ஐயத்தைப் போக்கும் தொல்காப்பியரின் தர்க்கரீதியான வரையறை (Logical Determination) முறையும் ஆய்வில் விளக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த ஆய்வானது, தமிழ் இலக்கணத்தின் சொற்பொருள் மற்றும் உருபனியலின் ஆழமான கட்டமைப்பை வெளிப்படுத்துகிறது.
சங்ககால கலைஞர்களின் பொருளாதாரப் பின்னணியும் சமூகமதிப்பும்
The fundamental link between humanity and the arts is explored, positing that artistic expression is a primal, innate desire for communicating inner thought. As human societies developed, giving rise to distinct social divisions and structured communal life, the arts evolved synergistically with these internal social environments. This evolution transformed art from mere personal expression into a powerful societal mirror and medium. This paper investigates the role of arts, particularly in the Sangam period of ancient Tamilakam, as a crucial source for understanding the culture, political dynamics, economic structures, and daily life of the society. The study specifically focuses on the biographies and social roles of Sangam-era artists, such as the Panan (male minstrel) and the Virali (female minstrel/performer). Figures like the Mannan (King) and concepts such as Naalmahikhirukkai (perhaps referring to a place of royal entertainment or assembly) are examined to establish the artists' relationship with power structures and their function as the period's primary media and chroniclers. By analyzing their lives as depicted in classical texts, the paper seeks to demonstrate how the arts served as an essential, dynamic document of Sangam socio-political life. மனிதன் தோன்றிய நாள் முதலே கலைகளும் அவனுள் பிறப்பெடுத்தன. இயற்கையாகவே, மனிதன் தன் உள்ளத்தில் தோன்றும் எண்ணங்களை வெளிப்படுத்த வேண்டுமென்ற விருப்பம் மிகுந்தவனாகவே காணப்பட்டான். அவ்வெண்ணங்களின் வெளிப்பாடே கலைகளாகவும் உருவெடுத்தன. சமூக வாழ்வியலின் அடிப்படையில் சமூகப் பிரிவுகள் தோன்றின. அச்சமூகத்தில் அகப்புற சூழலுக்கு ஏற்றவாறு கலைகளும் பரிணமித்தன. அவ்வாறு உருவான கலைகள் சமூகத்தின் பண்பாட்டினையும், அரசியலையும், பொருளாதாரத்தையும் பிற்செயற்பாடுகளையும் விளக்குவதாக அமைந்துள்ளன. இதனை சங்ககால கலைஞர்களின் வாழ்வியலோடு ஆராய முற்படுகிறது.
தமிழ் மரபில் ஆற்றுப்படை இலக்கியங்களின் தோற்றுவாய்
Tamil literature stands as a monumental testament to linguistic richness, consistently generating diverse literary genres that reflect evolving societal contexts. Poets (pulavars) capture lived experiences, infuse them with imagination, and align them with the emotional currents of their time, thereby creating novel literary forms. This generative process is evident from the earliest Sangam texts, which sought to represent the entirety of human existence. Tamil literary tradition fundamentally established the hierarchy of life’s cardinal virtues—Aram (virtue), Porul (wealth), Inbam (pleasure), and Veedupetu (liberation)—as the central pillars of human endeavor. However, as philosophical emphasis shifted or as poets sought brevity and immediate impact, minor literary forms (Ciṟṟilakkiyaṅkaḷ) began to emerge. These shorter works facilitated the graceful exchange of meaning without diluting the literary essence, often drawing structural and thematic cues from earlier, monumental literary prototypes. The creative writer, while addressing contemporary socio-cultural dynamics, meticulously preserves the integrity of ancestral tradition (marabu) by foregrounding specific components of older literature to forge new classifications. The Āṟṟuppaṭai (Guidance/Directive literature)—an ancient and enduring genre—exemplifies this continuous synthesis. It is a form that accommodates temporal shifts and social progress, continuously modernizing its scope while retaining its core function. This article investigates the foundational origins (thōṟṟuvāy) of Āṟṟuppaṭai literature as situated within the broader context of Tamil literary evolution. தமிழ்மொழியின் செழுமைக்குக் காரணமாகப் பல இலக்கிய வகைகள் காலத்திற்குக் காலம் தோன்றி வருகின்றன. புலவர்கள் தாம் கண்டுணர்ந்த அனுபவக் காட்சிகளின் மீது கற்பனையைப் புகுத்தி, சூழலுக்கேற்ற உணர்வோடு புதுமையான இலக்கிய வகைகளை உருவாக்குகின்றனர். மக்களின் வாழ்வியல் உணர்வைப் பிரதிபலிக்கும் சங்கப்பனுவல் தொடங்கி, பிற்கால மரபில் உதித்த பல இலக்கியங்களிலும் இப்போக்கு அமைந்திருப்பதைக் காணலாம். வாழ்வியலில் அறத்தை முதன்மைப்படுத்தி, அறத்தின் வழி பொருளீட்டி, இன்பத்தில் திளைத்து, வீடுபேறு அடையும் நிலையை உறுதிப்பொருளாகத் தமிழிலக்கியங்கள் வகுத்துக் காட்டியுள்ளன. உறுதிப்பொருள்கள் நான்கினுள் ஒன்றோ பலவோ குறைந்து வரவும், புலவர் தாம் கருதியதை எளிதில் பொருட்சுவை மாறாது வழங்கவும் துணைநின்றவை சிறிய அளவில் படைக்கப்பட்டு நுகரப்படும் சிற்றிலக்கியங்கள் ஆகும். அச்சிற்றிலக்கிய வகையினுள் பல இலக்கிய வடிவங்கள் பிற்காலத்தில் தோன்றியுள்ளன. அவை முன்னைய இலக்கிய வடிவங்களின் சில முதன்மைக்கூறினை அடிப்படையாகக் கொண்டு புலவர்களால் படைக்கப்பட்டுள்ளன. சமூக மாற்றத்திற்கும் தற்கால வாழ்க்கைச்சூழலுக்கும் ஏற்றவகையில் இலக்கியம் படைக்கும் படைப்பாளன் முன்னோர் மரபினைப் பேணி, அவ்விலக்கியத்தின் சில கூறுகளை முதன்மைப்படுத்திப் புதுமையான இலக்கிய வகையாக உருவாக்குகின்றான். பழந்தமிழ் இலக்கியத்தில் அமைந்த ஆற்றுப்படை இலக்கியம் மரபுவழி வந்த இலக்கிய வகையாக இன்றளவும் திகழ்ந்து வருகிறது. ஆற்றுப்படை காலமாறுதல்களைத் தன்னுள் புகுத்தி சமூக வளர்ச்சிக்குரிய நிலையில் புதுமைக்கும் இடமளித்து வருகிறது. அத்தகைய, ஆற்றுப்படை இலக்கியத்தின் தோற்றுவாய் தமிழ் இலக்கியங்களில் அமைந்துள்ள பாங்கினை ஆராய்வதாக இக்கட்டுரை அமைகிறது.
சங்கப் பெண்புலவர்கள் பாடல்களில் ஏகாரத் தொடர்
The subject and predicate form the basic parts of a sentence, serving as the foundation for various sentence types. Syntax, as Pa. Veerappan notes in Sanga Ilakkiya Nadai, studies the arrangement of language elements and their interrelations. Syntax can be analyzed in two ways: by the length of sequences (thodar) and by their structure. Poets use short or long sequences, sound patterns, and word choices to shape their style, making alliterative, assonantal, or contrasting sequences, as well as noun, verb, finite, or participial phrases. Sometimes grammar is stretched for poetic effect, and repetition of sequences may occur. In Sangam poetry, sequences involving subject, predicate, participles, and other syntactic elements bend and adapt to create unique expression. This paper examines such syntactic patterns in the works of Sangam women poets. In sentence construction, noun phrases and verb phrases occupy a fundamental and essential place. Noun phrases include adjective, appositional, exclamatory, and substitute forms, while verb phrases include adverbial, participial, finite, and case-marked forms. Among these, the ēkāra phrases found in the poems of Sangam women poets are the focus of this study.
The foster mother (Ceviliththai) occupies a unique and significant position within classical Tamil Sangam Akam literature. Transcending the status of a mere servant, she is depicted as an integrated and essential member of the family, responsible for nurturing the heroine (Thalaivi) from birth with profound love and unwavering duty. As established by Tolkappiyam, her role is often doubly significant as the mother of the heroine’s companion (Thozhi), thereby establishing deep, interconnected kinship bonds between the Thalaivi, the Thozhi, and the biological mother (Nattray). This article centers on the emotional landscape of the Ceviliththai during a moment of profound crisis: her discovery of the heroine’s elopement (Udanpokku). Drawing extensively upon rules outlined in Tolkappiyam and poetic evidence from various Sangam anthologies, this study investigates the intense psychological distress and emotional turbulence experienced by the Ceviliththai. The primary objective is to meticulously examine the specific contexts and diverse forms—be they expressions of grief, deep maternal devotion, or profound anxiety over the heroine's future—in which she articulates her inner turmoil. The analysis illuminates the psychological dimensions, the particular settings that prompt her utterances (Ceviliththai Kuttu), and the crucial social reflections inherent in the Ceviliththai’s duty-bound and emotionally powerful voice, firmly establishing her role as the emotional and moral compass of the domestic space in Akam poetry. சங்க அக இலக்கியங்களில் தலைவியின் வளர்ப்புத் தாயாக, பிறப்பு முதல் அன்புடன் போற்றி வளர்ப்பவளாக, குடும்பத்தின் மேலான நிலையிலிருந்து கடமையுணர்வோடும், பாசத்தோடும் செயல்படும் செவிலித்தாயின் பாத்திரம் தனிச்சிறப்பு வாய்ந்தது. பொருளிற்காகப் பணி செய்யும் பணிப் பெண் என்பதைத் தாண்டி, குடும்பத்தின் ஓர் அங்கமாகவே அவர் போற்றப்படுகிறார். தொல்காப்பியம் குறிப்பிடுவதுபோல், தலைவியின் தோழியின் தாயாகவும் செவிலி இருப்பதால், தலைவி-தோழி, நற்றாய்-செவிலி ஆகியோரிடையே ஆழமான, பிணைப்புடைய உறவு வெளிப்படுகிறது. இத்தகைய நெருக்கமான சமூகப் பின்னணியில், தலைவியின் மீது செவிலித்தாய் கொண்டிருக்கும் அன்பு, கடமை உணர்வு, மற்றும் உறவின் முக்கியத்துவம் மையப்படுத்தப்படுகிறது. இக்கட்டுரை, தலைவியின் உடன்போக்கினை அறிந்த செவிலித்தாயின் மன உளைச்சலையும், உணர்ச்சிப் பெருக்கையும் ஆராய்கிறது. தலைவியின் பிரிவினால் துயருறும் செவிலித்தாய், தன் வருத்தத்தையும், தலைவியின் மீதான பாசத்தையும், எதிர்காலம் குறித்த கவலைகளையும் எந்தெந்தச் சூழல்களில், எவ்வாறெல்லாம் வெளிப்படுத்துகிறாள் என்பதைத் தொல்காப்பியம் மற்றும் சங்க இலக்கியங்களின் துணையுடன் விரிவாக ஆய்வதே இக்கட்டுரையின் நோக்கம். செவிலியின் கூற்று நிகழும் இடங்கள், அதன் உளவியல் பரிமாணங்கள், மற்றும் சமூகப் பிரதிபலிப்புகள் ஆகியவை இக்கட்டுரையில் விளக்கப்படும்.
இந்தியக் கலாச்சாரம் மற்றும் பாரம்பரியம் – ஒரு கண்ணோட்டம்
This article aims to examine the historical perspective of India's cultural heritage. India's cultural heritage is a vast and diverse tapestry that reflects the country's history, traditions and values. It is a unique blend of different religious, linguistic and regional cultures that have evolved over thousands of years. The richness and complexity of India's cultural heritage has made it a source of inspiration for millions of Indians, and its impact can be felt in every aspect of Indian life, from art and literature to philosophy and spirituality. One of the defining features of India's cultural heritage is its diversity. The country is home to numerous ethnic groups, languages, religions, and regional cultures, each with its own unique traditions and practices. This diversity has been shaped by India's long history of migrations, invasions and assimilations. This has resulted in a unique blend of cultures and beliefs. Another defining feature of India's cultural heritage is its spiritual and philosophical traditions. The country is home to many world religions, including Hinduism, Buddhism, Islam, Christianity and Sikhism, which have influenced its culture and society in profound ways. The teachings of Indian sages such as Buddha, Mahavira and Guru Nanak have had a lasting impact on human thought and spirituality, inspiring seekers of truth and knowledge around the world. India's cultural heritage is characterized by its artistic traditions, which have always played an important role in Indian life. From intimate sculptures in ancient temples to the vibrant colours of Rajasthani paintings, from the frenzied melodies of classical music to the lively rhythms of Bollywood songs, India's artistic traditions are a celebration of life, beauty and creativity. The country's performing arts, including dance, theatre and cinema, are renowned for their innovation, vibrancy and diversity. India's cultural heritage is not only a matter of pride and inspiration, but also provides challenges and opportunities to the country. Its diversity can sometimes lead to tensions and conflicts between different groups, while the rapid pace of change can sometimes threaten traditional practices and beliefs. However, if managed wisely, India's cultural heritage can be a powerful force for social cohesion, economic growth and sustainable development.
சங்க இலக்கியங்கள் வழி அறியலாகும் பண்டைய கால மக்களின் தொழில்கள்
The criterion for determining the civilizational development of a country is its professional development. In this regard, the ancient Tamils were efficient in all activities, from choosing a profession to successfully taking it to a stage of development. Not only that, they were also excellent in improving their economic status through these professions. This article aims to examine and explain how ancient people organized their professions. This organization was not merely a list of jobs, but a complex, sustainable socioeconomic architecture. Their efficiency stemmed from a clear division of labor, ensuring deep specialization that fostered powerful internal trade and robust maritime links. We will delve into the rich tapestry of Sangam literature and archaeological evidence to map the intricate occupational divisions, revealing how professional roles—from farming and metallurgy to seafaring and fine arts—were not only respected but intricately woven into the very fabric of their societal hierarchy, guaranteeing both economic stability and cultural continuity for millennia. ஒரு நாட்டின் நாகரிக வளர்ச்சியினைத் தீர்மானிக்கும் அளவுகோலாய் அமைவது அந்நாட்டின் தொழில்முறை வளர்ச்சியே ஆகும். அந்த வகையில், ஒரு தொழிலைத் தேர்ந்தெடுப்பது முதல் அதனை வளர்ச்சி நிலைக்கு வெற்றிகரமாகக் கொண்டு செல்வது வரை எல்லாச் செயல்களிலும் பழந்தமிழர்கள் திறமையுடன் செயல்பட்டனர். அதுமட்டுமின்றி, இத்தொழில்கள் மூலம் தங்களுடைய பொருளாதாரத் தரத்தை மேம்படுத்திக் கொள்வதிலும் சிறந்து விளங்கினர். பண்டைய கால மக்கள் எவ்வாறு தங்கள் தொழில்களை அமைத்துக்கொண்டனர் என்பதை ஆராயந்து விளக்குவதாக இக்கட்டுரை அமைந்துள்ளது.
Copyright (c) 2025 Dr.P.KARPAGARAMAN (Author) https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
புறநானூறு குறிப்பிடும் பெண்பாற் புலவர்களின் பண்புநலன்கள்
Ancient Tamil society cultivated a profound respect for Penmai (femininity) and the foundational power of motherhood. This reverence permeated both daily life and theological practice, exemplified by the worship of the deity in diverse forms, including the feminine emanations (Thirumas and Kalaimas) and the syncretic union (Ammaiyappan). To reconstruct the lived reality of this era, the classical corpus of the Purananuru is invaluable. Specifically, the fifty-seven extant songs attributed to fifteen female poets serve as a critical mirror, reflecting the socio-cultural characteristics and emotional terrain of women in ancient Tamilakam. This review article aims to analyze and systematically explain the intricate cultural elements related to women, tracing how these foundational attributes were articulated, preserved, and given voice specifically through the compositions of female Sangam poets. தாய்மைக்கும், அதற்கு அடிப்படையான பெண்மைக்கும் மதிப்பளித்துப் போற்றியது பண்டைய தமிழகம். தெய்வத்தைத் திருமகளாகவும், கலைமகளாகவும், அம்மையப்பனாகவும் வழிபடும் மரபுடையது. புறநானூற்றில் 15 பெண்பாற் புலவர்கள் சோந்து பாடிய 57 பாடல்களும் அக்கால பெண்களின் பண்புநலன்களை வெளிப்படுத்தும் காலக்கண்ணாடியாகத் திகழ்கின்றன. இவ்வாறு பெண்களால் இயற்றப்பட்ட பாடல்களில் உள்ள பெண்கள் சார்ந்த பண்பாட்டுக் கூறுகளை ஆராய்ந்து விளக்குவதாக இவ்வாய்வுக் கட்டுரை அமைந்துள்ளது.
Copyright (c) 2025 Dr.A.NSARIN (Author) https://creativecommons.org/licenses/by/4.0