KALANJIYAM - International Journal of Tamil Studies
KALANJIYAM – An International Journal of Tamil Studies is a quarterly bilingual publication in Tamil and English that seeks to enhance the knowledge and appreciation of Tamil literature and culture among scholars, students, and the general public through its rigorous, high-quality articles. The editorial team and contributors of KALANJIYAM consist of renowned experts in Tamil studies from around the globe, who contribute their expertise and insights to the journal. Each issue includes a variety of essays exploring different dimensions of Tamil literature, such as poetry, drama, fiction, and non-fiction, along with folklore and translation analysis. Additionally, KALANJIYAM features comprehensive book reviews that offer critical evaluations of recent academic works. This journal serves as an essential resource for anyone intrigued by Tamil literature and culture, enjoying widespread readership and citation among scholars and researchers. The significant contributions it makes to Tamil studies have led to several awards and honors. In addition to its printed version, KALANJIYAM is also available online, making its rich academic content easily accessible. With its dedication to scholarly rigor, thoughtful analysis, and promotion of Tamil literature and culture, KALANJIYAM is a must-read publication for anyone passionate about the vibrant heritage of Tamil Nadu.
Department of Library, Nallamuthu Gounder Mahalingam College, Pollachi
Our journal adopts CC BY License Creative Commons Attribution 4.0 International License http://Creativecommons.org//license/by/4.0/ . It allows using, reusing, distributing and reproducing of the original work with proper citation.
சங்கப் பெண்புலவர்கள் பாடல்களில் ஏகாரத் தொடர்
The subject and predicate form the basic parts of a sentence, serving as the foundation for various sentence types. Syntax, as Pa. Veerappan notes in Sanga Ilakkiya Nadai, studies the arrangement of language elements and their interrelations. Syntax can be analyzed in two ways: by the length of sequences (thodar) and by their structure. Poets use short or long sequences, sound patterns, and word choices to shape their style, making alliterative, assonantal, or contrasting sequences, as well as noun, verb, finite, or participial phrases. Sometimes grammar is stretched for poetic effect, and repetition of sequences may occur. In Sangam poetry, sequences involving subject, predicate, participles, and other syntactic elements bend and adapt to create unique expression. This paper examines such syntactic patterns in the works of Sangam women poets. In sentence construction, noun phrases and verb phrases occupy a fundamental and essential place. Noun phrases include adjective, appositional, exclamatory, and substitute forms, while verb phrases include adverbial, participial, finite, and case-marked forms. Among these, the ēkāra phrases found in the poems of Sangam women poets are the focus of this study.
Copyright (c) 2025 https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
The foster mother (Ceviliththai) occupies a unique and significant position within classical Tamil Sangam Akam literature. Transcending the status of a mere servant, she is depicted as an integrated and essential member of the family, responsible for nurturing the heroine (Thalaivi) from birth with profound love and unwavering duty. As established by Tolkappiyam, her role is often doubly significant as the mother of the heroine’s companion (Thozhi), thereby establishing deep, interconnected kinship bonds between the Thalaivi, the Thozhi, and the biological mother (Nattray). This article centers on the emotional landscape of the Ceviliththai during a moment of profound crisis: her discovery of the heroine’s elopement (Udanpokku). Drawing extensively upon rules outlined in Tolkappiyam and poetic evidence from various Sangam anthologies, this study investigates the intense psychological distress and emotional turbulence experienced by the Ceviliththai. The primary objective is to meticulously examine the specific contexts and diverse forms—be they expressions of grief, deep maternal devotion, or profound anxiety over the heroine's future—in which she articulates her inner turmoil. The analysis illuminates the psychological dimensions, the particular settings that prompt her utterances (Ceviliththai Kuttu), and the crucial social reflections inherent in the Ceviliththai’s duty-bound and emotionally powerful voice, firmly establishing her role as the emotional and moral compass of the domestic space in Akam poetry. சங்க அக இலக்கியங்களில் தலைவியின் வளர்ப்புத் தாயாக, பிறப்பு முதல் அன்புடன் போற்றி வளர்ப்பவளாக, குடும்பத்தின் மேலான நிலையிலிருந்து கடமையுணர்வோடும், பாசத்தோடும் செயல்படும் செவிலித்தாயின் பாத்திரம் தனிச்சிறப்பு வாய்ந்தது. பொருளிற்காகப் பணி செய்யும் பணிப் பெண் என்பதைத் தாண்டி, குடும்பத்தின் ஓர் அங்கமாகவே அவர் போற்றப்படுகிறார். தொல்காப்பியம் குறிப்பிடுவதுபோல், தலைவியின் தோழியின் தாயாகவும் செவிலி இருப்பதால், தலைவி-தோழி, நற்றாய்-செவிலி ஆகியோரிடையே ஆழமான, பிணைப்புடைய உறவு வெளிப்படுகிறது. இத்தகைய நெருக்கமான சமூகப் பின்னணியில், தலைவியின் மீது செவிலித்தாய் கொண்டிருக்கும் அன்பு, கடமை உணர்வு, மற்றும் உறவின் முக்கியத்துவம் மையப்படுத்தப்படுகிறது. இக்கட்டுரை, தலைவியின் உடன்போக்கினை அறிந்த செவிலித்தாயின் மன உளைச்சலையும், உணர்ச்சிப் பெருக்கையும் ஆராய்கிறது. தலைவியின் பிரிவினால் துயருறும் செவிலித்தாய், தன் வருத்தத்தையும், தலைவியின் மீதான பாசத்தையும், எதிர்காலம் குறித்த கவலைகளையும் எந்தெந்தச் சூழல்களில், எவ்வாறெல்லாம் வெளிப்படுத்துகிறாள் என்பதைத் தொல்காப்பியம் மற்றும் சங்க இலக்கியங்களின் துணையுடன் விரிவாக ஆய்வதே இக்கட்டுரையின் நோக்கம். செவிலியின் கூற்று நிகழும் இடங்கள், அதன் உளவியல் பரிமாணங்கள், மற்றும் சமூகப் பிரதிபலிப்புகள் ஆகியவை இக்கட்டுரையில் விளக்கப்படும்.
இந்தியக் கலாச்சாரம் மற்றும் பாரம்பரியம் – ஒரு கண்ணோட்டம்
This article aims to examine the historical perspective of India's cultural heritage. India's cultural heritage is a vast and diverse tapestry that reflects the country's history, traditions and values. It is a unique blend of different religious, linguistic and regional cultures that have evolved over thousands of years. The richness and complexity of India's cultural heritage has made it a source of inspiration for millions of Indians, and its impact can be felt in every aspect of Indian life, from art and literature to philosophy and spirituality. One of the defining features of India's cultural heritage is its diversity. The country is home to numerous ethnic groups, languages, religions, and regional cultures, each with its own unique traditions and practices. This diversity has been shaped by India's long history of migrations, invasions and assimilations. This has resulted in a unique blend of cultures and beliefs. Another defining feature of India's cultural heritage is its spiritual and philosophical traditions. The country is home to many world religions, including Hinduism, Buddhism, Islam, Christianity and Sikhism, which have influenced its culture and society in profound ways. The teachings of Indian sages such as Buddha, Mahavira and Guru Nanak have had a lasting impact on human thought and spirituality, inspiring seekers of truth and knowledge around the world. India's cultural heritage is characterized by its artistic traditions, which have always played an important role in Indian life. From intimate sculptures in ancient temples to the vibrant colours of Rajasthani paintings, from the frenzied melodies of classical music to the lively rhythms of Bollywood songs, India's artistic traditions are a celebration of life, beauty and creativity. The country's performing arts, including dance, theatre and cinema, are renowned for their innovation, vibrancy and diversity. India's cultural heritage is not only a matter of pride and inspiration, but also provides challenges and opportunities to the country. Its diversity can sometimes lead to tensions and conflicts between different groups, while the rapid pace of change can sometimes threaten traditional practices and beliefs. However, if managed wisely, India's cultural heritage can be a powerful force for social cohesion, economic growth and sustainable development.
சங்க இலக்கியங்கள் வழி அறியலாகும் பண்டைய கால மக்களின் தொழில்கள்
The criterion for determining the civilizational development of a country is its professional development. In this regard, the ancient Tamils were efficient in all activities, from choosing a profession to successfully taking it to a stage of development. Not only that, they were also excellent in improving their economic status through these professions. This article aims to examine and explain how ancient people organized their professions. This organization was not merely a list of jobs, but a complex, sustainable socioeconomic architecture. Their efficiency stemmed from a clear division of labor, ensuring deep specialization that fostered powerful internal trade and robust maritime links. We will delve into the rich tapestry of Sangam literature and archaeological evidence to map the intricate occupational divisions, revealing how professional roles—from farming and metallurgy to seafaring and fine arts—were not only respected but intricately woven into the very fabric of their societal hierarchy, guaranteeing both economic stability and cultural continuity for millennia. ஒரு நாட்டின் நாகரிக வளர்ச்சியினைத் தீர்மானிக்கும் அளவுகோலாய் அமைவது அந்நாட்டின் தொழில்முறை வளர்ச்சியே ஆகும். அந்த வகையில், ஒரு தொழிலைத் தேர்ந்தெடுப்பது முதல் அதனை வளர்ச்சி நிலைக்கு வெற்றிகரமாகக் கொண்டு செல்வது வரை எல்லாச் செயல்களிலும் பழந்தமிழர்கள் திறமையுடன் செயல்பட்டனர். அதுமட்டுமின்றி, இத்தொழில்கள் மூலம் தங்களுடைய பொருளாதாரத் தரத்தை மேம்படுத்திக் கொள்வதிலும் சிறந்து விளங்கினர். பண்டைய கால மக்கள் எவ்வாறு தங்கள் தொழில்களை அமைத்துக்கொண்டனர் என்பதை ஆராயந்து விளக்குவதாக இக்கட்டுரை அமைந்துள்ளது.
Copyright (c) 2025 Dr.P.KARPAGARAMAN (Author) https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
புறநானூறு குறிப்பிடும் பெண்பாற் புலவர்களின் பண்புநலன்கள்
Ancient Tamil society cultivated a profound respect for Penmai (femininity) and the foundational power of motherhood. This reverence permeated both daily life and theological practice, exemplified by the worship of the deity in diverse forms, including the feminine emanations (Thirumas and Kalaimas) and the syncretic union (Ammaiyappan). To reconstruct the lived reality of this era, the classical corpus of the Purananuru is invaluable. Specifically, the fifty-seven extant songs attributed to fifteen female poets serve as a critical mirror, reflecting the socio-cultural characteristics and emotional terrain of women in ancient Tamilakam. This review article aims to analyze and systematically explain the intricate cultural elements related to women, tracing how these foundational attributes were articulated, preserved, and given voice specifically through the compositions of female Sangam poets. தாய்மைக்கும், அதற்கு அடிப்படையான பெண்மைக்கும் மதிப்பளித்துப் போற்றியது பண்டைய தமிழகம். தெய்வத்தைத் திருமகளாகவும், கலைமகளாகவும், அம்மையப்பனாகவும் வழிபடும் மரபுடையது. புறநானூற்றில் 15 பெண்பாற் புலவர்கள் சோந்து பாடிய 57 பாடல்களும் அக்கால பெண்களின் பண்புநலன்களை வெளிப்படுத்தும் காலக்கண்ணாடியாகத் திகழ்கின்றன. இவ்வாறு பெண்களால் இயற்றப்பட்ட பாடல்களில் உள்ள பெண்கள் சார்ந்த பண்பாட்டுக் கூறுகளை ஆராய்ந்து விளக்குவதாக இவ்வாய்வுக் கட்டுரை அமைந்துள்ளது.
Copyright (c) 2025 Dr.A.NSARIN (Author) https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
திருக்குறளிலும் நீதிநூல்களிலும் அறிவுடைமை பெறும் இடம்
Wisdom (அறிவுடைமை) stands not only as an individual's supreme adornment but also serves as the fundamental catalyst for social recognition and advancement. This study comparatively analyzes the paramount position and multifaceted dimensions accorded to the noble virtue of 'Wisdom' (அறிவுடைமை) in post-Sangam Tamil ethical literature, particularly the Thirukkural and the Pathinen Kilkanakku moral treatises. It is substantiated with evidence that wisdom transcends mere informational or academic knowledge, manifesting as sound thought, discerning action, resolute determination, and a protective bulwark (Kural 421) safeguarding unwavering ethical principles. The moral treatises assert that wisdom functions as the pivotal force determining an individual's social and internal moral advancement, transcending distinctions of wealth, lineage, and birth (Naaladiyar 248). Specifically, this study elaborates on how wisdom serves as the very root of Dharma (righteousness) through intrinsic ethical values such as self-restraint (புலன் அடக்கம் - Nanneri 11), detachment (விரும்பாமை - Thirukadugam 29), and honor/self-respect (மானம் - Kural 969). This research affirms that in Tamil classical literature, wisdom is regarded as an exalted virtue, reaching its pinnacle across three dimensions: internal discipline, protection, and social elevation.
Copyright (c) 2025 Dr. M.A. Aleem (Author) https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
Wisdom (Arivudaimai) not only stands as an individual's greatest ornament but also serves as the fundamental cause for social recognition and elevation. This study comparatively examines the prominent position accorded to the noble quality of 'Wisdom' (Arivudaimai) and its multifaceted dimensions in the Tamil ethical literatures of the Post-Sangam period, namely Thirukkural and the Pathinen Kilkanakku ethical texts. It is substantiated with evidence that wisdom is not merely informational or educational knowledge; rather, it functions as a protective fortress (Kural 421) guarding sound thought, clear action, resolute determination, and unwavering righteousness. Ethical texts establish that wisdom transcends wealth, lineage, and birth, serving as a central force determining an individual's social and inner moral elevation (Naaladiyar 248). Specifically, this study elaborates on how wisdom acts as the root of righteousness through inner moral values such as self-restraint (Nanneyri 11), dispassion/non-attachment (Thirukadugam 29), and honour/dignity (Kural 969). This research confirms that in classical Tamil literature, wisdom is considered a supreme quality that excels in three dimensions: inner morality, protection, and social elevation. அறிவுடைமை (Wisdom) என்பது ஒரு தனிமனிதனின் மிகச்சிறந்த அணிகலனாகத் திகழ்வதுடன் 1, சமூக அங்கீகாரத்திற்கும் உயர்ச்சிக்கும் மூல காரணமாக அமைகிறது. இந்த ஆய்வு, சங்க மருவிய காலத்துத் தமிழ் அற இலக்கியங்களான திருக்குறள் மற்றும் பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நீதிநூல்களில் 'அறிவுடைமை' என்ற உயர் பண்புக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள முதன்மை இடத்தையும், அதன் பன்முகப் பரிமாணங்களையும் ஒப்பிட்டு ஆராய்கிறது. அறிவுடைமை என்பது வெறும் தகவல் அல்லது கல்வி அறிவு மட்டுமல்ல; அது நல்ல சிந்தனை, தெளிந்த செயல்பாடு, தீர்க்கமான உறுதிப்பாடு 1, மற்றும் நிலையான அறநெறியைக் காக்கும் ஒரு பாதுகாப்பு அரணாகவும் (குறள் 421) 1 திகழ்கிறது என்பதைச் சான்றுகளுடன் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது. செல்வம், குலம், பிறப்பு ஆகியவற்றைக் கடந்து ஒருவரது சமூக, அக ஒழுக்க உயர்வை நிர்ணயிக்கும் மையச் சக்தியாக (நாலடியார் 248) 1 அறிவு விளங்குவதை நீதிநூல்கள் நிறுவுகின்றன. குறிப்பாக, புலன் அடக்கம் (நன்னெறி 11), விரும்பாமை (திரிகடுகம் 29), மானம் (குறள் 969) 1 போன்ற அக ஒழுக்க விழுமியங்களின் மூலமாக, அறிவுடைமை எவ்வாறு அறத்தின் வேராகச் செயல்படுகிறது என்பதை இவ்வாய்வு விரிவாக விவரிக்கிறது. இந்த ஆய்வு, தமிழ்ச் செவ்விலக்கியங்களில் அறிவுடைமை என்பது அக ஒழுக்கம், பாதுகாப்பு, சமூக உயர்வு ஆகிய மூன்று நிலைகளிலும் உச்சம் பெற்றுத் திகழும் உன்னதப் பண்பாகக் கருதப்படுவதை உறுதி செய்கிறது.
Copyright (c) 2025 Dr. Sr. Gracy T (Author) https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
The epic "Azhagin Sirippu" stands as a preeminent work among the creations of the Revolutionary Poet Bharathidasan. This article delves into the multifaceted elements embedded within that epic. Grounded in the significance accorded to love and valor in literature by Tamil life values, it explains how "Azhagin Sirippu" synergistically integrates nature worship, the dignity of love, village descriptions, and the unique excellence of Tamil. In accordance with the adage, "The beauty of the inner self is reflected on the face," this work proclaims aesthetics through the smile that mirrors the happiness of the heart. Therefore, this study establishes "Azhagin Sirippu" as a work of art that simultaneously conveys the splendor of nature that man ought to admire and cherish, and the joy of the Tamil language that one should savor and experience. புரட்சிக்கவிஞர் பாரதிதாசனின் படைப்புகளில் தலைசிறந்த ஒன்றாகத் திகழ்வது 'அழகின் சிரிப்பு' எனும் காப்பியமாகும். இக்கட்டுரை, அக்காப்பியத்தில் பொதிந்துள்ள பன்முகக் கூறுகளை ஆராய்கிறது. தமிழர்களின் வாழ்வியல் பண்புகளான காதலுக்கும் வீரத்திற்கும் இலக்கியங்கள் அளிக்கும் சிறப்பிடத்தை आधारமாகக் கொண்டு, 'அழகின் சிரிப்பு' எவ்வாறு இயற்கை வழிபாடு, காதல் மாண்பு, ஊர் வருணனை, தமிழின் தனிச்சிறப்பு ஆகியவற்றை ஒருங்கே இணைக்கிறது என்பது விளக்கப்பட்டுள்ளது. ‘அகத்தின் அழகே முகத்தில் தெரியும்’ என்ற முதுமொழிக்கேற்ப, உள்ளத்தின் மகிழ்ச்சியைப் பிரதிபலிக்கும் புன்னகையின் வழியே அழகியலை இந்நூல் பறைசாற்றுகிறது. ஆகவே, மனிதன் ரசித்துப் போற்ற வேண்டிய இயற்கையின் எழிலையும், சுவைத்து உணர வேண்டிய தமிழ்மொழியின் இன்பத்தையும் ஒருசேர உணர்த்தும் ஒரு கலைப்படைப்பாக 'அழகின் சிரிப்பு' விளங்குகிறது என்பதை இவ்வாய்வு நிறுவுகிறது.
Copyright (c) 2025 Dr. C. Divyabharathi (Author) https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
பாரதியின் வாழ்க்கைக் கண்ணோட்டம்: தத்துவ தரிசனமும் காலமாற்றக் கனவும்
This paper examines Subramania Bharathi's unique philosophical outlook and worldview. While a staunch believer in God, Bharathi deliberately refrained from defining divinity or establishing a singular theological doctrine. A comprehensive study of his diverse literary works, encompassing nationalist anthems, Vedantic poems, and other writings, reveals a profound overarching vision: one dedicated to the holistic elevation of humanity and life itself to a superior state, alongside advocating for the societal transformations necessary to achieve this. His philosophical framework is further elucidated through his distinctive usage of three pivotal terms: 'ingu' (here/in this life), 'amaranilai' (immortality/higher state), and 'kruthayugam' (a golden age). Notably, 'ingu' underscores his emphasis on achieving spiritual and humanistic progress not in an afterlife, but concretely 'in this present existence' and 'in this world'. இந்த ஆய்வுக்கட்டுரை மகாகவி சுப்பிரமணிய பாரதியாரின் விரிந்த மற்றும் முற்போக்கான வாழ்க்கைக் கண்ணோட்டத்தை ஆய்வு செய்கிறது. பாரதி தீவிரமான கடவுள் நம்பிக்கையுடையவராயினும், கடவுளின் வடிவத்தை வரையறுக்கவோ, ஒரு குறிப்பிட்ட மதக் கோட்பாடுகளை நிலைநாட்டவோ அவர் எவ்வித முயற்சியும் மேற்கொள்ளவில்லை என்பதை மூல இலக்கியச் சான்றுகளின் மூலம் இக்கட்டுரை நிறுவுகிறது. அவரது தேசிய, வேதாந்த, மற்றும் இதரப் பாடல்களின் அடிப்படை நோக்கம், ஒட்டுமொத்த மனிதகுலமும் உயர்நிலையெய்தி ஆனந்தமாக வாழ்வதையும், அதற்குத் தேவையான சமூக மற்றும் கால மாற்றங்களையும் பற்றிய பெருங்கனவாகவே இருந்தது. பாரதியின் தத்துவ தரிசனம் 'இங்கு' (இம்மையில்), 'அமரநிலை', மற்றும் 'கிருதயுகம்' ஆகிய மூன்று மையக் கருத்தாக்கங்களின் ஊடாக அறியப்படுகிறது. இங்கு என்ற சொல்லாடல், இந்தப் பிறவியிலேயே, இந்த உலகிலேயே நிரந்தர மகிழ்ச்சியையும் உயர்வான வாழ்வையும் அடைவதன் அவசியத்தை வலியுறுத்துகிறது. பாரதி அமரநிலை, கிருதயுகம் போன்ற உயர் சிந்தனைகளை முன்வைத்த போதிலும், அவர் இவ்வுலக வாழ்வின் மேன்மைக்கே முதன்மை அளித்தார் என்பதையும், அவரது இலட்சியம் மண்ணில் நல்ல வண்ணம் வாழ வழிசெய்வதே என்பதையும் இந்தச் சுருக்கம் சுட்டுகிறது.
Copyright (c) 2025 Dr. Maheswari (Author) https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
பொம்மை மனிதர்கள் சிறுகதை தொகுப்பில் வாழ்வியல்
In his collection of short stories titled Mukhilai Rajapandian's Bommai Manithargal, it was found that education is the basis of one's development, it develops virtues and gives a higher quality of giving up. Also, the dowry given at the time of marriage will lead to poverty in the girl's house, so there should be no dowry. The article has revealed that alcohol and smoke destroy the family, husband and wife affection in the family relationship, and that third party interference can lead to suspicion in the family and hence there should be no third-party interference. முகிலை இராசபாண்டியன் பொம்மை மனிதர்கள் எனும் சிறுகதை தொகுப்பில் வழி வாழ்வியல் செய்திகளை கல்வி என்பது ஒருவரின் வளர்ச்சி அடிப்படை, அது நற்பண்புகளை வளர்க்கும், விட்டுக்கொடுக்கும் உயர்ந்த பண்பை கொடுக்கும் என்பது அறியப்பட்டது. மேலும், திருமணத்தின் போது கொடுக்கப்படும் வரதட்சணை அந்த பெண் வீட்டை வறுமைக்குள் கொண்டு செல்லும் எனவே வரதட்சனை கூடாது.குடும்ப வறுமையில் மனைவி தோளோடு தோள் நிற்கிறாள். மதுவும் புகையும் குடும்பத்தை அழிக்கும், குடும்ப உறவில் கணவன் மனைவி பாசம் குடும்ப பிணைப்பை ஏற்படுத்துகின்றது, மூன்றாம் நபர் தலையீட்டால் குடும்பத்தில் சந்தேகம் ஏற்படும் சிக்கல் விளையும் எனவே மூன்றாம் நபர் தலையீடு கூடாது ஆகியவற்றை இக்கட்டுரை வெளிப்படுத்தியுள்ளது.
Copyright (c) 2025 Dr. B. Periyaswamy (Author) https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
Human societies structure their way of life according to the specific ecological environment they inhabit. This adaptation process has been a continuous phenomenon spanning from ancient times to the present day. Sangam literature meticulously documents the life and culture of the Tamil people by classifying their habitat into five distinct geographical regions (Thinai), detailing the corresponding lifestyles and dietary practices. These regions are defined as: Kurinji (குறிஞ்சி): The mountainous region, Mullai (முல்லை): The forested region, Marutham (மருதம்): Fertile plains and agricultural fields, Neithal (நெய்தல்): The coastal/maritime region, Pālai (பாலை): The dry/arid region (desert-like). An analysis of these five geographical lifestyles clearly reveals that the foodways of the inhabitants possessed unique characteristics specific to their respective thinai. Specifically, this article undertakes a detailed study of the food culture of the Kurinji people—who inhabited the mountainous region and are central to the classification system known as the five Tinais of love (Anbin Ainthinai). Their culinary traditions were deeply intertwined with their natural surroundings and overall way of life, as revealed through the verses of Sangam literature. This paper explores multiple dimensions of Kurinji food culture, including their daily sustenance, the varieties of grains, tubers, and fruits they consumed, the methods used to prepare animal meat, the specific foods eaten during rituals and festivals, and the broader socio-economic implications of these distinct dietary practices. மக்கள் தாங்கள் வாழ்கின்ற நில சூழலுக்கு ஏற்றவாறு தம் வாழ்வியலை அமைத்துக் கொள்கின்றனர். இது பண்டைய காலம் தொட்டு இன்றுவரை நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கின்ற ஒரு தொடர்ச்சியான நிகழ்வாகும். சங்க இலக்கியங்கள், தமிழர்களின் வாழ்வியலை ஐந்து வகை நிலங்களாகப் பிரித்து, அதற்கேற்ற வாழ்வியல் முறைகளையும், உணவுப் பழக்கவழக்கங்களையும் விரிவாகப் படம் பிடித்துக் காட்டுகின்றன. இவை குறிஞ்சி (மலை சார்ந்த பகுதி), முல்லை (காடு சார்ந்த பகுதி), மருதம் (வளம் மிகுந்த வயல்வெளிப் பகுதி), நெய்தல் (கடல் சார்ந்த பகுதி), மற்றும் பாலை (பாலைவனம் போன்ற வறண்ட பகுதி) என வரையறுக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த ஐவகை நில வாழ்வியலையும் ஆராயும்போது, மக்களின் உணவு முறைகள் அந்தந்தத் திணைக்கே உரிய சிறப்புத்தன்மைகளுடன் இருந்ததை தெளிவாக அறிய முடிகிறது. குறிப்பாக, அன்பின் ஐந்திணைகளில் ஒன்றாகக் கருதப்படும் குறிஞ்சி நில மக்களின் உணவுப் பண்பாடு, அவர்களின் வாழ்க்கை முறையோடும், இயற்கையோடும் பின்னிப் பிணைந்திருந்தது. சங்க இலக்கியப் பாடல்களின் வழி அறியப்பெறும் இந்த தனித்துவமான உணவுப் பண்பாடு குறித்த விரிவான ஆய்வை இக்கட்டுரை மேற்கொள்கிறது. குறிஞ்சி நில மக்களின் அன்றாட உணவுகள், அவர்கள் பயன்படுத்திய தானிய வகைகள், கிழங்குகள், கனிகள், விலங்குகளின் இறைச்சி, அவற்றைத் தயாரிக்கும் முறைகள், சடங்குகளிலும் விழாக்களிலும் அவர்கள் உண்ட உணவுகள், அவற்றின் சமூகப் பொருளாதாரத் தாக்கங்கள் எனப் பல பரிமாணங்களை இக்கட்டுரை அலசுகிறது.
Copyright (c) 2025 S.Anandha Shainy, முனைவர் சௌ. கீதா (Author) https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
Literature of a given period intrinsically reflects the ethos and events that occur in human life, justifying the enduring assertion by scholars that literature is fundamentally the mirror of time itself. Just as the careful arrangement of pleasing and evocative scenes adds undeniable pride and depth to the art of painting, and those harmonious melodies pleasing to the ear are the very fertile seeds of music, so too does literature function as the ultimate, sophisticated treat for intellectual thought. It is the vital medium that infuses ordinary writings with profound specialness and lasting cultural resonance. The ultimate and inexhaustible source of all true literature remains the vast, complex tapestry of human life—its profound joys, its crushing conflicts, and its persistent, silent struggles against fate. A literary creator acts not merely as a passive chronicler but as a sophisticated artistic sieve; whatever reality is absorbed deeply into the artist's mind and sensitive soul inevitably evolves, transforming raw, lived experience into refined, accessible works. This transformation elevates mere observation into powerful social commentary, offering deep insight where history often only provides facts. Great writers distill the true essence of an era. In the contemporary Tamil literary landscape, few embody this crucial critical function as powerfully and pervasively as the renowned National Award-winning poet Vairamuthu. This article, therefore, meticulously explores how Kaviperarasu Vairamuthu expertly portrays the nuanced complexities and shifting dynamics of modern society specifically through the potent medium of his lyrical and evocative poems.
Copyright (c) 2025 முனைவர் கோ. ஜெயஜோதி (Author) https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
தேடல் புதினத்தில் மீனவர் வாழ்வைச் சுரண்டும் முதலாளித்துவம்
This research paper discusses the unique and ancient livelihood of traditional fishermen who rely on the simple Kattumaram (catamaran) as a foundational symbol of their labor, culture, and economic survival. This community is currently facing a severe crisis driven by modern capitalism, the unchecked intrusion of deep-sea mechanized fishing vessels, and detrimental government policies, which together have resulted in the seizure of their traditional resources and profound socio-economic marginalization. Ponneelan's novel, Thedal (The Search), is highlighted as a significant literary work that meticulously documents the historical moment when this oppressed fishing community awakens, uniting politically to form trade unions and fight for the recovery of their traditional rights and self-respect. This research aims to analyze the structural oppression faced by the Kattumaram fishermen as depicted in Thedal, examining the importance of their collective action through the lens of class struggle. Ultimately, the study seeks to establish, from a sociological perspective, that the Kattumaram is not merely a vessel but a crucial symbol of economic freedom, and its successful reclamation is indispensable for achieving social justice. மனித சமுதாயத்தின் தொன்மையான மற்றும் பாரம்பரியத் தொழில்களுள் கடலையே நம்பி வாழும் மீன்பிடித்தொழில் மிகவும் தனித்துவமானது. இயற்கை சார்ந்த இத்தொழில், தலைமுறை தலைமுறையாக மீனவ சமூகத்தின் வாழ்வாதாரமாகவும் கலாச்சார அடையாளமாகவும் திகழ்கிறது. நாள் முழுவதும் கடலின் சீற்றத்தையும் எதிர்பாராத ஆபத்துகளையும் எதிர்த்து, உயிருக்கும் உழைப்பிற்கும் சவால் விடும் இத்தொழிலில், மீனவர்களின் உயிரையும் வாழ்வாதாரத்தையும் தாங்கிப் பிடிக்கும் அடிப்படைச் சக்தியாகவும், நம்பிக்கையின் குறியீடாகவும் ‘கட்டுமரம்’ என்னும் எளிய சாதனம் நிலைபெறுகிறது. ஆனால், சமகாலத்தில் நவீன முதலாளித்துவத்தின் பேராசையினாலும் ஆழக்கடல் மீன்பிடி எந்திரங்களின் ஊடுருவலாலும் மீனவ சமூகம் கடுமையான நெருக்கடியைச் சந்திக்கிறது. பாரம்பரிய உரிமைகளும் வளங்களும் பெரு முதலாளிகளாலும், அரசின் திட்டமிடப்படாத மீன்பிடிக் கொள்கைகளாலும் பறிக்கப்படுகின்றன. இதன் விளைவாக, கட்டுமரத்தை ஆதாரமாகக் கொண்ட உழைக்கும் மீனவர்கள், வளச் சுரண்டலுக்கு உள்ளாகி, பொருளாதார ரீதியாகவும் சமூக ரீதியாகவும் புறக்கணிக்கப்படும் அவலம் தீவிரமடைகின்றது. அத்தகு ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராக, தமது சுயமரியாதையையும் பாரம்பரிய வாழ்வாதாரத்தையும் மீட்டெடுக்க விழிப்புறுகின்ற மீனவ சமூகம், அரசியல் ரீதியாக ஒன்றிணைந்து, தொழிற்சங்கமாகத் திரண்டு போராடும் வரலாற்றுத் தருணங்களை நுட்பமாகப் பதிவு செய்யும் இலக்கியப் படைப்புகளில் பொன்னீலனின் ‘தேடல்’ புதினம் முதன்மையானதாகும். இந்த ஆய்வு, கட்டுமர மீனவர்கள் சந்தித்திருக்கும் கட்டமைப்பு ரீதியான ஒடுக்குமுறைகள் எவ்வாறு புதினத்தில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன என்பதையும், சுரண்டலை எதிர்த்து அவர்கள் மேற்கொள்ளும் கூட்டுச் செயல்பாட்டின் முக்கியத்துவத்தையும் வர்க்கப் போராட்டத்தின் பின்னணியிலிருந்து ஆராய்கிறது. குறிப்பாக, கட்டுமரம் என்பது வெறுமனே ஒரு படகல்ல, அது அவர்களின் பொருளாதாரச் சுதந்திரத்தின் குறியீடு என்பதையும், அது மீட்கப்படுவதே சமூக நீதி என்பதையும் ‘தேடல்’ புதினத்தின் வழியே சமூகவியல் பார்வையில் நிலை நிறுத்துவதே இந்த ஆய்வின் இலக்காகும்.
Copyright (c) 2025 Mrs. S. Vinotha (Author) https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
வழுவமைதியும் இருபதாம் நூற்றாண்டுப் பார்வைகளும்
Deviation refers to the grammatical errors in the structure of a language which are socially accepted. Various features of a language has this deviational quality. In this context, deviation is more important in the creation of poetry. Tolkappiyam, later grammatical texts and the commentaries of the Tamil grammatical texts explain the concept of deviation in these two dimensions. Twentieth-century perspectives of deviation reflect contemporary relevance and a global outlook. Particularly, they emphasize the importance of deviation in the perspective of poetics. This article explores the trends in twentieth-century studies regarding such perspectives. வழுவமைதி என்பது மொழியமைப்பில் இலக்கணநெறிக்கு மாறாக அமைந்தாலும் சமூகத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதைக் குறிக்கிறது. மொழியமைப்பின் பல்வேறு கூறுகள் இத்தகைய வழுவமைதிப் பண்புகளுடன் அமைகின்றன. இந்நிலையில் கவிதையாக்கத்தில் இப்பண்பு கூடுதல் முக்கியத்துவமுடையதாகிறது. இந்த இருநிலையிலும் தொல்காப்பியமும் பிற்கால இலக்கண நூல்களும் உரையாசிரியர் ஆய்வுகளும் விரிவாக விளக்குகின்றன. இருபதாம் நூற்றாண்டுப் பார்வைகள் சமகால முக்கியத்துவத்துடனும் உலகளாவிய நோக்குநிலையுடனும் அமைகின்றன. குறிப்பாகக் கவிதையியல் நோக்கில் வழுவமைதியின் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்துகின்றன. இவ்வாறான நிலைகளில் இருபதாம் நூற்றாண்டு ஆய்வுகளின் போக்குகளை இக்கட்டுரை ஆய்வு செய்கிறது.
Copyright (c) 2025 S. Manikandan, Dr. K. Jawahar (Author) https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
பயண இலக்கிய நோக்கில் ‘தேசாந்திரி’ - வருணனை நடை
The travelogue is a significant literary genre within the literary realm. In Indian literature, it is a relatively recent genre. first appearing in the latter part of the 1800s. Travelogues are based on real-life travel experiences rather than made-up descriptions seen in novels. The complexity and variety of travel writing cannot be sufficiently conveyed by a single term. The majority of people think that travel writing is about uncommon people or locations. It is not a travelogue, even though anything presented in this manner could be referred to as a voyage. In Tamil literary arena, Dhesanthiri (Wayfarer) is a well-known travelogue. Notably, this book was the product of numerous field trips and investigations. It was written by S. Ramakrishnan. His travelogues have a unique style and use of fictional language that merits further research. This essay focusses on the multifarious character of Dhesanthiri and it’s narrative style பத்தொன்பது, இருபதாம் நூற்றாண்டில் தமிழ் இலக்கியத்தில் பல்வேறு புதியவகை இலக்கியங்கள் அறிமுகம் ஆயின. இவற்றுள் மேலைநாட்டு இலக்கியச் சாயல் கொண்ட உரைநடை இலக்கியங்கள் அதிகமாக வெளிவரத் துவங்கின. அவற்றுள் பயணக்கட்டுரை என்ற இலக்கிய வகைமை குறிப்பிடத்தக்கதாகும். பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் இருந்து பெரும்பாலான இந்திய மொழிகளில், இந்தியாவைப் பற்றிய பயணச் சித்திரிப்புகள் பயணக் கட்டுரைகளாகப் படைக்கப்பட்டதுடன், மொழி பெயர்ப்பும் செய்யப்பட்டன. மேற்கண்ட செய்திகளின் பின்னணியில் எஸ்.ராமகிருஷ்ணனின் ‘தேசாந்திரி’ நூலில் இடம் பெற்றுள்ள பயணப் பதிவுகளை ‘வருணனைமொழிநடை’ என்ற நோக்கில் தனியே அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுவதாக இக்கட்டுரை அமைகிறது.
Copyright (c) 2025 Dr. Bharathi Prakash. S (Author) https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
நானும் நீயும் புலம்பெயர்ந்து வந்தவர்கள்!
Given that human species emerged through the process of evolution approximately more than 2.5 million years ago, various theories generally persist regarding the origin of humankind. Anthropologists and archaeologists state that the first human species originated in East Africa and subsequently spread throughout the world. Alternative theories suggest that human species may have originated and spread globally from regions like the Mediterranean, Asia, Europe, and China. Furthermore, theories also persist among us that the first human being may have originated in the lost continent of Kumari Kandam (Lemuria). However, based on the human fossil remains found globally to date—including the remnants of species such as Homo habilis, Homo erectus, Homo heidelbergensis, Homo neanderthalensis, and Homo sapiens, and the DNA molecules extracted from them—researchers analyze how these findings align with all present-day ethnic groups, including the Chakkiliyar community. The Chakkiliyar are identified as one of the most ancient indigenous communities, having lived approximately between 20,000 and 15,000 years ago. Furthermore, in India, the Chakkiliyar community is often referred to as Proto-Australoid, considered to be descended from ancient African and Australian lineages. The mtDNA haplogroups, or the specific branches of human ancestry, designated M¹ and M² are the genetic markers of those populations who migrated to South India. In this context, the ancestors of the Chakkiliyar are the direct descendants of Africa's ancient indigenous populations.
Copyright (c) 2025 P. Govindasamy, Dr. C. Muthukandan (Author) https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
Sangam literature refers to the body of classical literature written in Tamil during the period spanning from approximately 500 BCE to 200 CE. The Sangam literature discovered so far comprises 2,381 poems composed by 473 poets. These poets included people from various occupational backgrounds, as well as women and ruling monarchs. Sangam literature serves as a photographic depiction of the daily life of the Tamil people who lived during that era. சங்க இலக்கியம் என்பது, ஏறத்தாழ பொ.ஆ.மு 500 முதல் பொ.ஆ.பி 200 வரையிலான காலகட்டத்தில் தமிழில் எழுதப்பட்ட செம்மொழி இலக்கியத் தொகுப்பைக் குறிப்பதாகும். இதுவரை கண்டறியப்பட்ட சங்க இலக்கியப் படைப்புகள் 473 புலவர்களால் இயற்றப்பட்ட 2,381 பாடல்களைக் கொண்டுள்ளன. இப்புலவர்களில் பல்வேறு தொழில் பின்னணியினர், பெண்கள் மற்றும் ஆட்சி செய்த மன்னர்கள் எனப் பல தரப்பினரும் அடங்குவர். அக்காலகட்டத்தில் வாழ்ந்த தமிழ் மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையை, சங்க இலக்கியம் ஒரு நிழற்படப் பதிவு போல் நமக்குத் தெளிவாகக் காட்சிப்படுத்துகிறது.
Copyright (c) 2025 Dr. S. Kamaraj (Author) https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
பண்டையத் தமிழரின் நீர்த் தேவைகளும் அதன் பயன்பாட்டு முறைகளும்
Nature is an integral part of human life. All living things can survive, not just humans. It is impossible to live without nature. In this way, water is based on the development and movement of life in harmony with nature. It is noteworthy that many people, including Valluvar, have always emphasized the importance of water in their works. This paper examines the need for water in the lives of literate Tamils and the creative initiatives they have taken to harness it. மானுட வாழ்வியலில் இயற்கை என்பது ஓர் வரம். இயற்கையை சூழ்ந்த வாழ்வியலையே மனித இனம் மட்டுமன்றி உயிர்கள் யாவும் வாழ இயலும். இயற்கையை தவிர்த்து வாழ்தல் என்பது இயலாத ஒன்று. இப்படி இயற்கையோடு இயைந்த வாழ்வியலில் நீர் என்பது உயிர்களின் வளர்ச்சியையும் இயக்கத்தையும் அடிப்படையாகக் கொண்டது. வள்ளுவர் தொடங்கி பலரும் தங்களது படைப்புகளில் நீரின் இன்றியமையாமையை காலம்தோறும் உணர்த்தி வருவது குறிப்பிடத்தக்கது. அந்தவகையில் இலக்கியங்களின் வழி உணரலாகும் தமிழர்களின் வாழ்வியலில் நீரின் தேவைகளைப் பற்றியும் அவர்கள் அதனை பயன்படுத்துவதற்கு கையாண்ட ஆக்கப்பூர்வமான முன்னெடுப்புகள் பற்றியும் இந்த ஆய்வுக் கட்டுரை ஆய்வு செய்து கருத்துரைகளை முன் வைக்கிறது.
Copyright (c) 2025 Dr. G. Vijayaragavan (Author) https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
திருமங்கையாழ்வார் பாடல்களில் பெண்மை மாண்புகள்
Thirumangayavar has portrayed the woman in many angles. That is, he loves the extreme devotion on Tirumal. In addition, Thirumakal and her fame brings people to the people. Tirumala is the one who has all the feminine qualities. That is why Tirumala's breast is qualified to smell. Thirumangal Thirumakal Thirumakkal Thirumakal Thirumangal Thirumangal Thirumangal is known to be admirable. Their children are the best wealth of the parents. It is interesting to note that children's qualification will be according to the parents' foster system. Knowing that her child is an emperor who protects the world, the mother who is concerned with every move is the mother. She also tells her that she is the only one who belongs to her. Such a mind of the subconscious shows his motherhood. Thirumangayavar briefed the world to the world of Thirumul, who is full of his mind. He uses himself as a woman. It is clear that he completely hates femininity through the lines of the subconscious. And her value on women is also revealed. Thirumangayavar songs, titled Feminism, is the ability to express the dignity of the feminine feminine femininity. திருமங்கையாழ்வார் பல கோணங்களில் பெண் உள்ளத்தை சித்தரித்துள்ளார். அதாவது திருமால் மீது கொண்ட அதீத பக்தியை காதலாக வெளிப்படுத்துகிறார். அதோடு திருமகளையும், அவளது புகழையும் மக்களுக்கு எடுத்துரைக்கிறார். பெண்மைக்குரிய அனைத்து குணங்களையும் பெற்றவளாக திருமகள் திகழ்கிறாள். அதனால்தான் திருமாலின் மார்பினில் வாசம் புரியும் தகுதியினைப் பெற்றவளக விளங்குகிறாள். இப்படிப்பட்ட திருக்குணங்களை உடைய திருமகளின் திருப்புகழை வெளிப்படுத்துவதன் மூலம் திருமங்கை ஆழ்வாரின் பெண்மையை போற்றும்குணம் பற்றி அறியமுடிகிறது. பெற்றோரின் சிறந்த செல்வமெனச் சிறப்பித்துக் கருதத்தக்கவை அவர்களின் பிள்ளைகளே ஆவார்கள். பிள்ளைகளின் தகுதி, பெற்றோர்களின் வளர்ப்பு முறைக்கேற்ப அமையும் என்பது உற்றுநோக்கத்தக்கது. தன் குழந்தை உலகையே காக்கும் எம்பெருமான் என்பதை அறிந்திருந்தும் அவனது ஒவ்வொரு அசைவிலும் அக்கறை கொண்டவளாய் ஆழ்வார் காட்டும் தாய் விளங்குகிறாள். மேலும் தன்குழந்தை தனக்கு மட்டுமே உரியவன் என்பதையும் மனதில் கொண்டவளாய் அவனை தன்னுடனேயே இருக்குமாறும் கூறுகிறாள். ஆழ்வாரின் இத்தகைய மனவெளிப்பாடு அவரது தாய்மைக் குணத்தைக் காட்டுகின்றது. திருமங்கையாழ்வார் தன் மனதில் நிறைந்திருக்கும் திருமால் மீது கொண்ட காதலை உலகிற்கு எடுத்துரைக்கிறார். அதற்காகத் தன்னை பெண்ணாக பாவித்துக் கொள்கிறார். ஆழ்வாரின் வரிகளில் மூலம் அவர் பெண்ணாசையை முற்றிலும் வெறுக்கிறார் என்பது தெளிவாகிறது. மேலும் பெண்களின் மீது அவர் கொண்டுள்ள மதிப்பும் வெளிப்படுகிறது. திருமங்கையாழ்வார் பாடல்களில் பெண்மை மாண்புகள் என்னும் தலைப்பில் அமைந்த இவ்வாய்வுக் கட்டுரை வாயிலாக திருமங்கையாழ்வார் பெண்மையின் மாண்புகளை வெளிப்படுத்தும் திறம் விளக்கப்படுகிறது.
Copyright (c) 2025 Dr.C.Divyabharathi (Author) https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
The term 'thonmam,' meaning antiquity, is widely used in Tamil literature, often corresponding to the Sanskrit 'Purana.' The scholarly discipline dedicated to studying these ancient narratives is Mythology. Tolkappiyar, in his treatise Tolkappiyam (Seyyuliyal, 229), defines 'thonmai' as "oldness associated with narratives." Mythical stories, frequently imbued with supernatural elements, are crafted by humans for literary appreciation. In contemporary literature, mythological references serve as an alternative framework to address modern societal challenges and life complexities. Ancient Tamil texts such as Agananuru, Natrinai, and Kalithogai, alongside the epics Ramayana and Mahabharata, are rich with mythological content. Psychologist Carl Jung posits that myths are manifestations of archetypes embedded in the collective unconscious, common to all humanity. He argues that myths serve as a powerful tool for creators to skillfully articulate their experiences, suggesting that many world-renowned literary works are not entirely new narratives but rather compelling re-imaginings based on ancient myths. This paper specifically highlights the Greek myth of Sisyphus, as explored in Sivasankar's short story collection, 'Kadanthaikkoodum Chaos Theory,' demonstrating the enduring relevance and adaptability of mythological themes in contemporary creative writing.
Copyright (c) 2025 Dr. S. Devi (Author) https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
கவிஞர் யுகபாரதியின் மனப்பத்தாயம் கவிதைத் தொகுப்பில் சமுதாய சிந்தனைகள்
The writings of poet Yuga Bharathi have always been revolutionary in society. His film songs, poems, and articles all have an impact on society. Manapatthayam is the poet's first collection of poems. It serves as a mirror that reflects the best thoughts, social miseries, and the lives of the poor people. Manapatthayam is the rough experience taught by the passing generations on the sad pages of personal life. கவிஞர் யுகபாரதியின் எழுத்துக்கள் எப்பொழுதும் சமூகத்தில் புரட்சியினை விளைவிக்கும் வகையில் அமையும். அவரின் திரைஇசைப் பாடல்கள், கவிதைகள், கட்டுரைகள் என்னும் அனைத்துமே சமூகத்தில் ஒரு தாக்கத்தினை ஏற்படுத்தும். மனப்பத்தாயம் என்பது கவிஞரின் முதல் கவிதைத் தொகுப்பு. சிறந்த சிந்தனைகளையும், சமூக அவலங்களையும், ஏழை மக்களின் வாழ்க்கையை படம்பிடித்துக் காட்டும் கண்ணாடியாக அமைகின்றது. மனப்பத்தாயம் தனிப்பட்ட சொந்த வாழ்க்கையின் நொந்த பக்கங்களன்று, கரைந்து கொண்டிருக்கும் தலைமுறைகள் கற்றுத் தந்த கரடு முரடான அனுபவம் ஆகும்.
Copyright (c) 2025 P. Porkodi, Dr.G. Mohangandhi (Author) https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
Bhakti is the great love for God. The Azhwars, who were well aware of the Karma Yoga, Jnana Yoga and Bhakti Yoga shown to attain God, chose the path of devotion from it. In that path of devotion, they especially adopted the path of surrender called Prabhakti and gave it to everyone. Although the Azhwars lived in different periods from the 5th to the 9th century AD, the consensus among them is clearly visible when you read their collection of works, Nalayira Divya Prabandham. The reason for that is that God himself expressed himself through their words, as they say. This world is God's farmland. God is the tiller. He sows the seed of devotion. God himself descends from his Paramapada and takes incarnations and comes to this world. Vaishnavites believe that God takes many incarnations to protect righteousness, destroy unrighteousness, and protect those who surrender to Him. The Puranas and Ithikas were revealed by sages and sages to tell the news and stories about those incarnations. The Azhwars largely use the ideas of these books in their songs. Every living being born in this world should live a life connected with the Supreme Lord; the Azhwars believed that the only goal of their life should be to please Him. Therefore, they showed a simple path of devotion to receive the grace of God, to obtain the joy of God, and to enjoy the life of the world in this world itself. ஆய்வுச் சுருக்கம்: இறைவன் மீது கொள்ளும் பேரன்பே பக்தியாகும். இறைவனை அடைவதற்காகக் காட்டப்பட்ட கர்மயோகம், ஞான யோகம், பக்தியோகம் இவைகளைப் பற்றி நன்கு அறிந்திருந்த ஆழ்வார்கள் அதில் பக்திநெறியைப் தேர்ந்து எடுத்தனர். அந்த பக்தி நெறியிலும், பிரபக்தி என்று கூறப்படும் சரணாகதி நெறியினைச் சிறப்பாகக் கொண்டு அனைவருக்கும் அதனை அளித்தனர். ஆழ்வார்கள் கி.பி.5 முதல் கி.பி. 9 ஆம் நூற்றாண்டு வரை வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் வாழ்ந்தாலும் அவர்களது படைப்புத் தொகுப்பான நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தத்தைப் படிக்கும்போது அவர்களுக்கிடையில் உள்ள கருத்தொற்றுமை நன்கு புலப்படும். அதற்குக் காரணம் இறைவனே விரும்பி அவர்கள் வாக்கின் வழித் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொண்டான் என்பர். இவ்வுலகம் இறைவனது விளைநிலம். இறைவன்தான் உழவன். பக்தி என்னும் விதையை அவன் விதைக்கிறான். இறைவனே தன் பரமபதத்திலிருந்து இறங்கி அவதாரங்கள் எடுத்து இவ்வுலகிற்கு வருகிறான். தர்மத்தைக் காக்கவும் அதர்மத்தை அழிக்கவும் தன்னைச் சரண் அடைந்தாரைக் காக்கவும் இறைவன் தானே விரும்பி பற்பல அவதாரங்கள் எடுக்கிறான் என்பது வைணவர் நம்பிக்கை. அந்த அவதாரங்கள் பற்றிய செய்திகளையும் கதைகiளையும் கூற புராணங்கள், இதிகாசங்கள் ஆகிய நூல்கள் ஞானிகளாலும், முனிவர்களாலும் அருளப்பட்டன. ஆழ்வார்கள் பெரிதும் இந்த நூல்களின் கருத்துக்களையே தம் பாடல்களில் கையாளுகின்றனர். இவ்வுலகில் பிறந்த ஒவ்வொரு ஜீவனும் பரமாத்வாகிய இறைவனுடன் தொடர்பு கொண்ட வாழ்வினைத்தான் வாழ வேண்டும். அவனது முகமலர்ச்சி ஒன்றே தம் வாழ்வின் குறிக்கோளாக இருக்க வேண்டும் என்று ஆழ்வார்கள் கருதினர். எனவே இறை அருள் பெறவும், இறையின்பம் பெற்று மேலுலக வாழ்வினை இந்த பூவுலகிலேயே அனுபவித்து பேரின்பம் பெற்றிடவும் எளிய பக்தி வழியினைக் காட்டினர். பிரதான சொற்பதங்கள்: பக்தி இலக்கியம், ஆழ்வார்கள், கர்ம யோகம், ஞான யோகம், பக்தி யோகம்
Copyright (c) 2025 Dr. A. Devatha (Author) https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
Sangam literature reveals the ethical principles of human life during that period. These literary works are broadly divided into two categories: Akam and Puram. Akam poems focus on themes related to love and family, while Puram poems deal with heroism, generosity, and governance. Although ethics are not explicitly stated as commandments in Sangam literature, moral principles are subtly conveyed through the ideas and narratives presented in the poems. Tamils earned wealth, practiced righteousness (aram), and lived joyfully, regarding their domestic life as a virtuous existence. They famously refused to commit any blameworthy acts, even if the entire world were offered as a prize. During the Sangam period, 'aram' (ethics/righteousness) was central to human relationships. The Sangam era was a time when human ethics, untainted by religious dogma, naturally prevailed. Humans were not isolated beings; they were considered a drop in the ocean of society, with society residing within them and they within society. The more a human being connects with everyone and everything, the greater their happiness expands. To truly revel in this abundance of happiness, humans must embrace 'aram' – the universal principle that permeates all aspects of life. Generosity (kodai) was as highly valued by Tamils as heroism. This study aims to clarify the concept of 'aram' as presented in Sangam literature, and exploring this topic is the primary objective of this research paper. சங்க இலக்கியங்கள், அக்கால மனிதர்களின் வாழ்வியல் அறங்களை நமக்குக் காட்டுகின்றன. அவை, அகம் மற்றும் புறம் என இரண்டு பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. அகம் காதல், குடும்பம் சார்ந்தும், புறம் வீரம், கொடை, ஆட்சி சார்ந்தும் பாடல்களைக் கொண்டுள்ளது. சங்க இலக்கியங்களில் அறங்கள் நேரடியாக வலியுறுத்தப்படவில்லை என்றாலும், பாடல்களில் வரும் கருத்துக்கள் மூலம் அறநெறிகள் உணர்த்தப்படுகின்றன. தமிழர் பொருள் ஈட்டி அறம்செய்து இன்புற்றனர் இல்வாழ்க்கையை அறவாழ்க்கையாகக் கொண்டனர். உலகே பரிசாகக் கிடைத்தாலும் பழிதரும் செயல்களைச் செய்ய மறுத்தனர். சங்க காலத்தில் அறத்தை மனித உறவின் மையமாகக் கொண்டிருந்தனர். சமயக் கலப்பில்லாத மானிட அறம் இயல்பாக நிலவிய காலம், சங்ககாலம். மனிதன் தனியானவன் அல்லன். அவன் சமூகக் கடலின் ஒருதுளி. அவனுக்குள்ளே சமூகம் - சமூகத்துக்குள்ளே அவன். மனிதன் எல்லாரோடும் எல்லாவற்றோடும் எவ்வளவுக்கெவ்வளவு தன்னை இணைத்துக் கொள்கிறானோ அவ்வளவுக்கவ்வளவு அவனுடைய மகிழ்ச்சி பெருகுகிறது. இந்த மகிழ்ச்சிப் பெருக்கில் திளைக்க வேண்டும் என்றால் அனைத்தையும் ஊடுருவிச் செல்லும் பொதுவிதியான அறத்தை மனிதன் ஏற்க வேண்டும். வீரத்தைப் போல் கொடையும் தமிழர்களால் விரும்பப்பட்டது. சங்க இலக்கியத்தில் அறம் பற்றிய தெளிவே இந்த ஆய்வாகும். இதைப்பற்றி ஆராய்வதே இவ்வாய்வுக் கட்டுரையின் நோக்கமாகும்.
Copyright (c) 2025 வெ. தனலட்சுமி, முனைவர் கோ. கிருஷ்ணன் (Author) https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
This article explains how Tamils gained a foothold in Singapore in the early days, how Tamil education began and took root despite many hardships, the high status that the Tamil language has attained due to the bilingual education policy. It also explains the development of Tamil literature in Singapore, the media that contribute to the development of the Tamil language, etc. இந்தக் கட்டுரை சிங்கப்பூரில் தமிழர்கள் தொடக்க காலத்தில் காலூன்றிய விதம், தமிழ்க்கல்வி தொடங்கிப் பல இன்னல்களைக் கடந்து வேரூன்றிய விதம், இருமொழிக் கல்விக்கொள்கையால் தமிழ்மொழி பெற்றிருக்கும் உன்னத நிலை ஆகியவற்றை விளக்குகிறது. அத்துடன், சிங்கப்பூர்த் தமிழ் இலக்கிய வளர்ச்சி, தமிழ்மொழி வளர்ச்சிக்குப் பங்காற்றும் ஊடகங்கள் முதலானவற்றைப் பற்றி விளக்குகிறது.
Copyright (c) 2025 அருள்மதி இலெனின் (Author) https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
அறிவியல் நோக்கில்; உலகத்தோற்ற ஒடுக்ககோட்பாடுகள் குறித்த திருவாசகப் பதிவுகள்
Kambar began his work by stating "He created all worlds," Sekkizhar by stating "He is beyond comprehension, understood by all worlds," and Nakeerar by stating "The world rejoices," all of them commencing their creations by foregrounding the world. Parimelazhagar, who commented on the first Kural, "Aathi Bhagavana Muthatre Ulagu" (The world proceeds from the Primeval Lord), wrote that "ulagu" (world) here refers to living beings. He points out that since the unseen God needs to be explained through the visible world, Valluvar wrote "Aathi Bhagavana Muthatre Ulagu" placing emphasis on the world. The same idea, that just as A, the subtle vowel, mixes with all other letters and causes their manifestation, the unparalleled First Being, in the form of knowledge, pervades everywhere and stands as the cause for the world's manifestation, is stated in Thiruvarutpayan as "Akaravuyir Polaaki" [Like the prime letter A]1. We know that for ages, spiritual wisdom and science have continued their journey to this day, seeking the fundamental cause of cosmic creation. A scientific conclusion states that the five elements and their combinations constitute the non-living things and living beings we observe. This was already articulated by Tolkappiyam as "The world is a mixture of the five – earth, fire, water, air, and sky"2. In Thiruvasagam, which was bestowed as devotional hymns, numerous philosophical subtleties and scientific principles regarding the creation and dissolution of the world are found. Manickavasagar's philosophy posits that the one and only eternal Shiva rose and manifested as this universe. According to the statement "You cause growth without a seed," it is wonderful wisdom to know that when creation began, You gave a body to the soul bound by Anava mala (primal ignorance) without the seed of Karma and caused it to manifest. This article explains Thiruvasagam's theories regarding cosmic creation and dissolution, containing such subtleties, from a scientific perspective.
Copyright (c) 2025 வீ.பொன்னுசாமி (Author) https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
ஒப்பியல் நோக்கில் தொல்காப்பியரின் நோக்கும் – சேமேந்திரரின் ஔசித்யமும்
The poetic element called 'Nokku' (நோக்கு), mentioned by Tholkappiyar, comprises five components, ranging from Maatthirai (மாத்திரை - metrical unit) to Adi (அடி - line). It is this element of 'Nokku' that bestows the status of classicism upon a creation. Through this, the importance of Nokku can be understood. Auchityam (ஔசித்யம்) is a theory developed by Kshemendra in Sanskrit. Auchityam can be considered the soul or lifeline of poetry. It can be interpreted as appropriateness or suitability. In a poem or epic, Auchityam appears in twenty-seven places, from the word itself to the benediction. This article examines the correlation between Tholkappiyar's poetic element 'Nokku' and Kshemendra's concept of appropriateness, 'Auchityam', and compares these two. தொல்காப்பியர் குறிப்பிடும் நோக்கு என்ற செய்யுள் உறுப்பு மாத்திரை தொடங்கி அடி வரை ஐந்து உறுப்புக்களை கொண்டதாக அமைகிறது. படைப்புக்கு செவ்வியல் எனும் தகுதியினை தருவதே நோக்கெனும் உறுப்புதான். இதன் மூலமாக நோக்கின் முக்கியத்துவத்தை அறியமுடிகிறது. ஔசித்யம் சேமேந்திரர் வடமொழியில் உருவாக்கிய கோட்பாடாகும். ஔசித்யம் என்பது காவியத்தின் ஆன்மா அல்லது உயிர்நாடி எனலாம். இதற்கு பொருத்தப்பாடு அல்லது தகுதிப்பாடு எனப்பொருள் கொள்ளலாம். ஒரு காவியத்தில் சொல் முதல் வாழ்த்து வரை இருபத்தியேழு இடங்களில் ஔசித்யம் இடம்பெறும். தொல்காப்பியர் குறிப்பிடும் நோக்கு என்ற செய்யுளுறுப்புடன் சேமேந்திரரின் ஔசித்யம் என்ற பொருத்தப்பாடு பொருந்திவருகிறது என்று ஆராய்வதோடு, இவ்விரண்டையும் ஒப்பிட்டு இக்கட்டுரை ஆராய்கிறது.
Copyright (c) 2025 சு.தமிழ்ச்செல்வன், க.இரமேஷ் (Author) https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
Although tho. Paramasivan is a professor in the Tamil department, his unique identity is that of a cultural researcher. He plays an important role in anthropology, folk customs, religion, and ritual studies. One of his important books is the research book Alaghar Koil. He can accept Periyar with 95 percent. He accepted C. Su Mani as his spiritual teacher. He explains political subtleties through interviews and writings with a variety of opinions. He does not leave out not only cultural studies but also literature. He explains it very clearly and visually on the topic of Naal Malargal. We will see subtle opinions in this article titled Tho.Pa a scholar. தொ. பரமசிவன் தமிழ்த்துறையில் பேராசிரியர் என்றாலும், பண்பாட்டு ஆய்வாளர் என்பதே தனித்த அடையாளம். மானிடவியல், நாட்டார் வழக்காற்றியல், சமயம், சடங்கு சார்ந்த ஆய்வுகளுக்கு முக்கிய பங்கு வகிக்கிறார். இவரின் முக்கியமான நூல்களில் ஒன்று அழகர் கோயில் என்ற ஆய்வு நூல். பெரியாரை 95 சதவீகிதம் ஏற்றுகொள்ள கூடியவர். சி.சு மணியை தன் ஞானகுருவாக ஏற்றுக்கொண்டார். அரசியல் சார்ந்த நுணுக்கமான கருத்துகளை நேர்காணல் மூலமாகவும், எழுத்துகள் மூலமாகவும் பலதரப்பட்ட கருத்துகளோடு விவரிக்கிறார். பண்பாட்டு சார்ந்த ஆய்வுகளில் மட்டுமல்லாமல் இலக்கியத்தையும் விட்டுவைக்கவில்லை. நாள் மலர்கள் என்ற தலைப்பில் மிக தெளிவாக பார்வையில் விளக்குகிறார். தொ.ப என்ற அறிஞர் என்ற தலைப்பில் அமைந்த இக்கட்டுரையில் நுணுக்கமான கருத்துகளை காண்போம்.
Copyright (c) 2025 தே. பெருமாள், முனைவர் வ.கலைஅரசி (Author) https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
Tolkappiyam has a long tradition in the history of Tamil grammar. Tolkappiyam did a great job of bringing all the ancient life and literary traditions of the Tamils to later times. In structuralism, a subject, an object or institution or anything about the political, social and economic system is examined in its components and its true nature and subtle rules would be pointed out. It is on this basis that the Russian structuralist Vladimir Prop examined Russian fairy tales and established that they consist of 31 components and that they have evolved into various stories. Similarly, the structuralist Levi Strauss established that binary oppositions play a major role in creating the world. The significant thing in this is that, like the principles of structuralism, Tolkappiyam also speaks of structure in another form. This study tries to establish that. தொல்காப்பியம் தமிழ் இலக்கண வரலாற்றில் நெடிய பாரம்பரியம் கொண்டது. தமிழரின் பழைய வாழ்க்கை மரபுகள், நூல் மரபுகள் யாவற்றையும் பிற்பட்ட காலத்தவர்க்கு கொண்டு சேர்த்த பெருமை தொல்காப்பியத்திற்கே உண்டு. அமைப்பியலைப் பொறுத்தவரை ஒரு பொருள் அல்லது நிறுவனம் அல்லது அரசியல் சமூகப் பொருளாதாரம் குறித்த எதையும் கூறு கூறுகளாக ஆராய்ந்து அதன் உண்மை தன்மையை மற்றும் நுண்ணிய விதிகளைச் சுட்டிகாட்டும். இந்த அடிப்படையில் தான் ரஷ்ய அமைப்பியலாளரான விளாடிமிர் பிராப் ரஷ்யத் தேவதைக் கதைகளை ஆராய்ந்து அவை 31 கூறன்களைக் கொண்டவை என்றும் அவையே பல்வேறு கதைகளாகப் பரிணமித்துள்ளன என்றும் நிறுவிக்காட்டினார். அதுபோலவே லெவிஸ்ட்ராஸ் என்ற அமைப்பியல் ஆய்வாளர் எதிரிணைகள் உலகை உருவாக்கியதில் மிகுந்த பங்கு கொண்டவை என்பதை நிறுவிக் காட்டினார். இதில் குறிப்பிடத்தக்க செய்தி என்னவென்றால் அமைப்பியல் கோட்பாடுகளைப் போலவே தொல்காப்பியமும் இன்னொரு வடிவத்தில் அமைப்பியலைப் பேசுகின்றது என்பதுதான். அதனை நிறுவிக் காட்டும் நிலையில் அமைகிறது இந்த ஆய்வு.
Copyright (c) 2025 செ. யமுனா (Author) https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
தேரிமணல் நாவல் முன்வைக்கும் சாதி மதக் கலவரங்கள்
The novel 'Theri Manal' was written based on the Mandaikadu riots that took place in Kanyakumari district in 1982. Mugilai Raja Pandian has depicted in his novel how the religious riots that arose due to the disease of religion, which went beyond the status of God and infected two communities that lived without any caste or religious differences, turned into caste riots. A Roman Catholic Christian falls in love with a Roman Catholic woman from a different caste and causes trouble. At the same time, the Mandaikadu riots that took place give the problem a new dimension and increase the opposition. It presents the message that religions, festivals, and religious traditions without humanity and brotherhood are all in vain. Mugilai Rajapandian has recorded in this novel how the riots that occurred around the Mandaikadu temple festival turned into caste-religious riots. This research article explains how the religious riots turned into caste-based riots. கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் 1982 ஆம் ஆண்டு நடந்த மண்டைக்காட்டுக் கலவரத்தை முன்வைத்து எழுதப்பட்ட நாவல் 'தேரி மணல்' ஆகும். சாதி மத வேறுபாடின்றி வாழ்ந்த இரண்டு சமூகங்களைக் கடவுள் எனும் நிலையைத் தாண்டி மதம் என்னும் நோய் தாக்கியதால் எழுந்த மதக் கலவரம் சாதிக் கலவரமாய் மாறியதை முகிலை இராச பாண்டியன் தனது நாவலில் வடித்துள்ளார். ரோமன் கத்தோலிக்க கிறிஸ்தவன் ஒருவன் வேறு சாதியைச் சேர்ந்த ரோமன் கத்தோலிக்க பெண்ணை காதலிப்பதால் பிரச்சனை ஏற்படுகிறது. அதே நேரத்தில் நிலவிய மண்டைக்காட்டு கலவரத்தால் அந்த பிரச்சனை புதிய பரிமாணத்தைப் பெற்று எதிர்ப்பை மிகுதியாக்குகிறது. மனிதநேயமும் சகோதர உணர்வுமற்ற சமயங்கள், விழாக்கள், சமய மரபுகள் அனைத்துமே வீண்தான் என்ற செய்தியை இந்நாவல் முன்வைக்கிறது. மண்டைக்காட்டுக் கோயில் விழாவை ஒட்டி ஏற்பட்ட கலவரம் சாதி மத ஊர் கலவரங்களாக உருமாறும் விதத்தினை முகிலை இராசபாண்டியன் இந்நாவலில் பதிவு செய்துள்ளார். மதக்கலவரம் எவ்வாறு சாதிக் கலவரமாக மாறியது என்பதை பற்றி இவ்வாய்வுக்கட்டுரை விளக்குகிறது.
Copyright (c) 2025 லூ. ஜினிஷா, முனைவர் பூ.சு.கணேஷ் மூர்த்தி (Author) https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
பேரா. ந. சுப்புரெட்டியாரின் நினைவுக் குமிழிகளில் சமூகமும் பண்பாடும்
From the past to the present, the social and community life, lifestyle, caste, religious differences and cultural changes have been dealt with in the form of people's rituals and worship methods. And culture Culture includes the language, art, literature, religion, history, behaviors, traditions and rituals of a society. Not only that, it also includes the norms and beliefs of the society. Since the Sangam period, Tamil culture has been oriented towards human welfare and has helped to show the way for man to live a good life on earth. Therefore, instead of wasting time in the world of imagination and dreaming many dreams, the ancient Tamils were interested in exploring and understanding the ways to achieve what was relevant to the practical world. They have gained great praise as action figures who achieve nothing, rather than living as dreamers who dream of ambition. தற்கால முதல் இக்கால வரை சமூக மற்றும் சமுதாய மக்களின் வாழ்வியல் நிலை, வாழ்க்கை முறை, சாதி, சமய வேறுபாடு மற்றும் கலாச்சார மாற்றங்கள் முறையில் மக்கள் சடங்கு முறைகளும் இறைவழிபாடு முறைகளும் கையாலப்படுகிறது. மற்றும் பண்பாடு கலாச்சாரம் என்பது ஒரு சமூகத்தின் மொழி கலை இலக்கியம் மதம் வரலாறு நடத்தைகள் பாரம்பரியம் சடங்குகள் ஆகியவையே உள்ளடக்கியது. அது மட்டுமில்லாமல் சமூகத்தின் நெறிமுறைகள் மற்றும் நம்பிக்கைகளையும் உள்ளடக்கியது ஆகும். சங்ககால முதற்கொண்டு தமிழ் பண்பாடு மனித நலம் நோக்கு உடையதாக இருந்து வருகிறது மனிதன் மண்ணில் நல்ல வண்ணம் வாழ்வதற்கு வழி காட்டுவதற்கும் உதவி செய்வதற்கும் சங்க கால சான்றோர்கள் நன்கு உணர்ந்திருந்தன இதனால் கற்பனை உலகில் மூழ்கி பல கனவுகளை காண்பதில் காலத்தை கழிக்காமல் நடைமுறை உலகிற்கு பொருந்துவனவற்றை ஆராய்ந்து அறிந்து அவற்றை அடைவதற்குரிய வழிவகைகளில் நாட்டமுடையவர்களாக பண்டைய தமிழர்கள் விளங்கினர். அவர்கள் லட்சிய கனவு காணும் கற்பனையாளர்களாக வாழாமல் எதையும் சாதிக்கும் செயல் வீரர்களாக பெரும் புகழ்ச்சி அடைந்துள்ளனர். என்ற வகையில் இக்கட்டுரையானது அமைகின்றன.
Copyright (c) 2025 சு. பாரதி, முனைவர் பூ. சு. கணேஷ் மூர்த்தி (Author) https://creativecommons.org/licenses/by/4.0