Abstract
பழந்தமிழர் சமூகத்தில் வேளாண்மை என்பது வெறும் வாழ்வாதாரத் தொழிலாக மட்டுமன்றி, சமூக-அரசியல் கட்டமைப்பின் அடித்தளமாகவும், தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியின் குறியீடாகவும் விளங்கியது.1 ஐவகை நிலப் பாகுபாட்டில் குறிப்பாகக் குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம் ஆகிய நிலப்பரப்புகளில் நிகழ்ந்த வேளாண் முறைகள், அவற்றின் தனித்துவமான சூழலியல் தேவைகளுக்கேற்ப வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தன.3 இக்கட்டுரை, சங்க இலக்கியங்களில் பதிவாகியுள்ள நாற்று நடுதல், உழுதல், களை எடுத்தல், பயிர் பாதுகாப்பு, அறுவடை மற்றும் தானிய அளவை முறைகளில் பயன்படுத்தப்பட்ட பல்வேறு கருவிகள் (நாஞ்சில், தளம்பு, துளர், கவண், தட்டை, குளிர், தழல், அம்பணம், நாழி போன்றவை) குறித்து விரிவாக ஆராய்கிறது.2 மேலும், உழவுத் தொழிலின் தொழில்நுட்ப மேம்பாடு எவ்வாறு ஆரம்பகாலத் தமிழ் அரசுகளின் (சேர, சோழ, பாண்டியப் பேரரசுகள்) உருவாக்கம், வரிவசூல் மற்றும் சமூக அரசியல் ஆதிக்க உறவுகளைத் தீர்மானித்தது என்பதையும் பகுப்பாய்வு செய்கிறது.
How to Cite
