Abstract
சங்க இலக்கியங்கள் தமிழர் வாழ்வியல், பண்பாடு, இயற்கை உணர்வு மற்றும் சமூகச் சிந்தனைகளைப் பிரதிபலிக்கும் அரிய இலக்கியப் பொக்கிஷங்களாக விளங்குகின்றன. அவற்றுள் எட்டுத்தொகை மற்றும் பத்துப்பாட்டு நூல்கள் தனித்துவமான இடத்தைப் பெற்றுள்ளன. குறிப்பாக பத்துப்பாட்டு நூல்கள் தமிழர் வாழ்வின் பல்வேறு பரிமாணங்களையும் இயற்கையோடு இணைந்த அவர்களின் வாழ்க்கை முறையையும் தெளிவாக எடுத்துரைக்கின்றன. இயற்கையை வெறும் பின்னணியாக மட்டுமல்லாமல், மனித வாழ்க்கையின் ஓர் அங்கமாகக் கருதி பாடியுள்ள சங்கப் புலவர்களின் பார்வை இந்நூல்களில் வெளிப்படுகிறது.
பத்துப்பாட்டில் இடம்பெறும் மரங்கள் அக்காலச் சமூகத்தின் சூழலியல் அறிவையும் நிலவியல் புரிதலையும் உணர்த்துகின்றன. குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை ஆகிய நிலங்களின் தன்மைக்கு ஏற்ப பல்வேறு மரங்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றன. இம்மரங்கள் உணவு, மருத்துவம், வாழ்வாதாரம் போன்ற பயன்பாடுகளை மட்டுமல்லாமல், மனித உணர்வுகள் மற்றும் சமூக நிகழ்வுகளை வெளிப்படுத்தும் உவமைகளாகவும் செயல்படுகின்றன. சங்கப் புலவர்கள் இயற்கைக் கூறுகளின் தன்மைகளை நுணுக்கமாகக் கவனித்து, அவற்றை மனிதர்களின் தோற்றம், குணம், உணர்வு மற்றும் வாழ்க்கைச் சூழல்களுடன் ஒப்பிட்டு உவமைகளாகப் பயன்படுத்தியுள்ளனர்.
இன்றைய காலகட்டத்தில் சூழலியல் பாதுகாப்பு உலகளாவிய முக்கியத்துவம் பெற்றுள்ள நிலையில், பண்டைய தமிழர் இயற்கை பற்றிய விழிப்புணர்வையும் மரங்களின் முக்கியத்துவத்தையும் மீளாய்வு செய்வது அவசியமாகிறது. அந்த வகையில் பத்துப்பாட்டில் இடம்பெறும் மரங்களையும் அவற்றின் உவமைகளையும் சூழலியல் நோக்கில் ஆராய்வது, சங்க இலக்கியத்தின் இயற்கைச் சிந்தனையைப் புரிந்துகொள்ள உதவுவதோடு, தமிழர் மரபில் நிலவிய சுற்றுச்சூழல் உணர்வையும் வெளிக்கொணர்கிறது. இக்கட்டுரை பத்துப்பாட்டில் இடம்பெறும் மரங்களின் இலக்கிய மற்றும் சூழலியல் முக்கியத்துவத்தை விளக்க முயல்கிறது.
How to Cite
