திருக்குறள் மற்றும் நாலடியாரில் உடல் மொழி வெளிப்பாடுகள்: பரதநாட்டிய அபிநயக் கோட்பாடுகளுடன் ஓர் ஆழமான அழகியல் மற்றும் உளவியல் ஒப்பீட்டு ஆய்வு

Body Language Expressions in Thirukkural and Naaladiyar: An In-depth Aesthetic and Psychological Comparative Study with Bharatanatyam Abhinaya Principles

Abstract

The Tamil literary tradition is a sophisticated intellectual landscape encompassing the four fundamental values of human life: Aram (Virtue), Porul (Wealth), Inbam (Love), and Veedu (Liberation). The didactic texts Thirukkural and Naaladiyar, which emerged from this tradition, possess the unique power to express profound human experiences through minimal words. In these works, human emotional states, psychological shifts, and moral attributes are often conveyed through subtle cues of body language rather than direct descriptions.

This method of communication—expressing internal human emotions through facial expressions, eye movements, physical gestures, and postures—is known as 'Abhinaya' in the Indian artistic tradition. Specifically, the principles of Angika (physical) and Sattvika (emotional) Abhinaya, as elucidated in Nandikeshwara’s Abhinaya Darpana and Bharata Muni’s Natya Shastra, bear a close resemblance to the corporeal imagery embedded within Tamil didactic literature.

This study identifies references to body language in Thirukkural and Naaladiyar and analyzes them extensively in the light of Bharatanatyam Abhinaya principles. While Thirukkural celebrates social relationships and love through body language, Naaladiyar utilizes it as a tool to emphasize the impermanence of the body and renunciation. The primary objective of this research is to establish how these two approaches align with the Rasa theories of Bharatanatyam and the Meyppaattiyal (theory of physical manifestations) of Tholkappiyam. Through this, it is clarified that Tamil literature and the art of dance operate on the same aesthetic foundation.

தமிழ் இலக்கிய மரபு என்பது மானுட வாழ்வின் அறம், பொருள், இன்பம் மற்றும் வீடு ஆகிய நான்கு அடிப்படை விழுமியங்களை உள்ளடக்கிய ஒரு செம்மையான சிந்தனைத் தளமாகும். இம்மரபில் தோன்றிய திருக்குறள் மற்றும் நாலடியார் ஆகிய நீதிநூல்கள், மிகக் குறைந்த சொற்களில் ஆழமான மனித அனுபவங்களை வெளிப்படுத்தும் தனித்துவமான ஆற்றலைக் கொண்டுள்ளன. இந்நூல்களில் மனித மனநிலைகள், உளவியல் மாற்றங்கள் மற்றும் ஒழுக்கப் பண்புகள் ஆகியவை நேரடியான விவரிப்புகளின்றி, மறைமுகமான உடல் மொழி (Body Language) சுட்டுரைகள் வழியாகவே பெரும்பாலும் வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன. மனிதனின் உள்ளார்ந்த உணர்வுகளை முகபாவனை, கண் இயக்கம், உடல் அசைவுகள் மற்றும் நிலைப்பாடு ஆகியவற்றின் மூலம் வெளிப்படுத்தும் இந்தத் தொடர்பாடல் முறை, இந்தியக் கலை மரபில் 'அபிநயம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது. குறிப்பாக, நந்திகேஸ்வரரின் அபிநய தர்ப்பணம் மற்றும் பரதமுனியின் நாட்டிய சாஸ்திரம் ஆகிய நூல்கள் விளக்கும் ஆங்கிக மற்றும் சாத்விக அபிநயக் கோட்பாடுகள், தமிழ் நீதிநூல்களில் பொதிந்துள்ள உடல் மொழிச் சித்திரங்களுடன் நெருங்கிய தொடர்புடையவை. இவ்வாய்வு, திருக்குறள் மற்றும் நாலடியாரில் பயின்று வரும் உடல் மொழி சார்ந்த குறிப்புகளை அடையாளம் கண்டு, அவற்றை பரதநாட்டிய அபிநயக் கோட்பாடுகளின் ஒளியில் விரிவாக ஆராய்கிறது. திருக்குறள் சமூக உறவுகளையும் காதலையும் உடல் மொழி வழியாகக் கொண்டாடும் வேளையில், நாலடியார் உடல் நிலையாமையையும் துறவையும் வலியுறுத்த உடல் மொழியை ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்துகிறது. இவ்விரு அணுகுமுறைகளும் எவ்வாறு பரதநாட்டியத்தின் ரசக் கோட்பாடுகளுடனும், தொல்காப்பிய மெய்ப்பாட்டியலுடனும் இணைந்து இயங்குகின்றன என்பதை நிறுவுவதே இவ்வாய்வின் முதன்மை நோக்கமாகும். இதன் மூலம், தமிழ் இலக்கியமும் நாட்டியக் கலையும் ஒரே அழகியல் அடித்தளத்தில் இயங்குகின்றன என்பது தெளிவுபடுத்தப்படுகிறது.