சங்க இலக்கியம் பேசும் தொல்தமிழர் வாழ்வியலும் பண்பாட்டு கூறுகளும்

சுருக்கம்

மனிதனுடைய வளர்ச்சியினை இரண்டாகப் பகுத்துக் காணலாம். அவற்றை அகவளர்ச்சி என்றும், புறவளர்ச்சி என்றும் அழைக்கலாம். விலங்குகளில் உயர்ந்த விலங்கு மனிதனாவான். இயற்கைப் படைப்பின் மணிமுடியாக விளங்குபவன் மனிதன். தனக்கேயுரிய சிறப்புப் பண்புகளாலேயே மனிதன். பிற விலங்குகளினின்றும் வேறுபடுகிறான். அவனுடைய மனமே அவ்வேறுபாட்டை உருவாக்குகின்றது. சமுதாய விலங்காகிய மனிதன் பிற மனிதர்களோடு கலந்து வாழும்போது தன்னலத்தை ஓரளவு புறக்கணித்துப் பொது நலத்தைப் பேணவேண்டியவனாகிறான். இதற்குச் சில பண்புகள் தேவைப்படுகின்றன. அன்பு, அருள், வாய்மை, தூய்மை, ஒப்பரவு, கண்ணோட்டம், ஈகை, நாணம் முதலிய பண்புகள் அனைத்தும் மனிதன் பிறரோடு கொள்ளும் உறவினுக்கு அடிப்படையானவைகளேயாம். இவ்வுறவு தன்னுடைய சிறு சமூக எல்லைக் கோட்டைக் கடந்து செல்லுகிறது. அஃது உலக உறவாக வளர்கின்றது. அதுவே மனித குலத்தின் சிறப்புப் பண்பாகும்.  

திறவுச்சொற்கள்

• பண்பாடு
• வாழ்வியல்
• சான்றாண்மை
• காதல்
• ஈகை
• உலக ஒருமைப்பாடு
• வீரம்
• நட்பு
• விருந்தோம்பல்