மணிமேகலையும் பௌத்த அழகியலும்

Manimekalai and Buddhist Aesthetics

Abstract

Indian philosophical traditions are broadly classified in to two major categories namely Vaidika and Avaidia. Among these, Jainism, Buddhism and Lokayata belong to the Avaidika. Among these, Jainism, Buddhism, and Lokayata belong to the Avaidika tradition, as they denied the authority of Vedas. In Tamil intellectual traditions, diverse philosophical streams have emerged in different historical contexts such as Lokayata, Ajivaka, Jainism, Buddhism, Shaivism and Vaishnavism. Among these varied philosophical streams, Manimekalai occupies a distinctive place as a uniquely Tamil Buddhist philosophical text. It stands both in continuity with earlier aesthetic and ethical evaluations found within the Tamil tradition and  deviate from them in several significant ways. In particular, the text Manimekalai, propounds Buddhist aesthetics from a woman-centric perspective. The ethical – aesthetic vision proposed in Manimekalai is shaped by several distinctive principles such as the doctrine of impermanence, the rejection of patriarchal authority, the renunciation of sensual desire, the annihilation of hunger and affirmation of equality among all living beings.

இந்திய மெய்யியல் மரபில் வைதீக, அவைதீக என இருபிரிவுகள் உள்ளன. அவற்றுள் சமணம், பௌத்தம், உலகாயதம் அவைதீக மரபைச் சார்ந்தவை. தமிழ் மெய்யியல் மரபில் உலகாயதம், ஆசீவகம் தொடங்கி சமணம், பௌத்தம் என்றும் சைவம், வைணவம் என்றும் பல்வேறு போக்குகள் வரலாற்றுச் சூழலில் உள்ளன. அவற்றுள் மணிமேகலை தமிழின் தனித்தன்மையான பௌத்த மெய்யியல் பனுவலாக அமைகிறது. அழகியல் குறித்து தமிழ் மரபில் உள்ள முந்தைய மதிப்பீடுகளின் தொடர்ச்சியாகவும் அவற்றிலிருந்து மாறுபட்டும் உள்ளது. அதாவது பௌத்த அறவியலை பெண்ணை முதன்மைப் படுத்தும் நோக்கிலிருந்து அழகியலாக முன்மொழிகிறது. நிலையாமையும் ஆண்மறுப்பும், காமத்தை மறுத்தல், பசிப்பிணி நீக்கமும் உயிர்ச்சமத்துவமும் போன்ற நெறிகளில் தனித்துவமான அறவியலை அழகியலாகக் கொண்டுள்ளது.